W tomografii komputerowej zatoki przynosowe rozpoznaje się przede wszystkim po położeniu topograficznym oraz po tym, w jakiej płaszczyźnie przekroju oglądamy obraz.
Zatoka szczękowa jest największą zatoką; leży w trzonie szczęki, czyli bocznie od jamy nosowej i zwykle poniżej oczodołów. Na TK w prawidłowych warunkach ma obraz przestrzeni wypełnionej powietrzem (niska gęstość), ograniczonej ścianami kostnymi. W przekroju czołowym (widok "od przodu") typowo widzi się ją jako przestrzeń po lewej i prawej stronie, pod dnem oczodołów, co sprzyja jednoznacznej identyfikacji.
Zatoka czołowa znajduje się wyżej, w obrębie kości czołowej, nad oczodołami. Jeżeli zaznaczona struktura jest położona wysoko nad oczodołami, wtedy bardziej pasuje zatoka czołowa. Jeśli natomiast jest zlokalizowana niżej i bocznie, bardziej odpowiada zatoce szczękowej.
Rozróżnienie przekroju czołowego i strzałkowego opiera się na orientacji: w czołowym jednocześnie ocenia się stronę prawą i lewą (symetria), a w strzałkowym widok jest "z boku" i struktury układają się w osi przód–tył. Dlatego odpowiedzi łączące niewłaściwą zatokę z niewłaściwą płaszczyzną są błędne: mogą pasować tylko jedną cechą (zatoka albo przekrój), ale nie spełniają obu naraz.
Na egzaminie warto stosować prostą strategię: najpierw określić płaszczyznę (czy widać obie strony naraz), a dopiero potem rozpoznać zatokę po położeniu względem jamy nosowej i oczodołów.
