W opiece nad osobą starszą hospitalizowaną kluczowe jest rozpoznanie, jaka potrzeba dominuje tu i teraz. W opisie pacjentka jest: zagubiona, obawia się o swoje zdrowie oraz jest pozbawiona wsparcia bliskich (rodzina nie odwiedza). Taki zestaw sygnałów wskazuje na obciążenie emocjonalne: lęk, poczucie osamotnienia, spadek poczucia bezpieczeństwa.
Dlatego właściwe jest wsparcie emocjonalne, czyli działania ukierunkowane na ukojenie napięcia i budowanie relacji: spokojna rozmowa, aktywne słuchanie, okazywanie zrozumienia, zapewnienie, że pacjentka nie jest pozostawiona sama, pomoc w orientacji w oddziale i w codziennych sytuacjach stresujących. Takie wsparcie często jest pierwszym krokiem, bo dopiero po obniżeniu lęku pacjent łatwiej przyjmuje informacje i współpracuje przy czynnościach opiekuńczych.
Odpowiedź "wsparcie materialne" jest nieadekwatna, ponieważ dotyczy zapewnienia środków finansowych lub rzeczy (np. zakupów, wyposażenia), a w opisie nie ma przesłanek o braku zasobów materialnych jako głównym problemie.
Odpowiedź "wsparcie informacyjne" bywa potrzebna, gdy pacjent zgłasza przede wszystkim brak wiedzy (np. o badaniach, leczeniu, organizacji opieki) i to jest źródłem trudności. Tutaj jednak pierwszoplanowe są emocje i samotność; sama informacja bez zaopiekowania lęku może nie przynieść ulgi.
Odpowiedź "wsparcie instrumentalne" odnosi się do praktycznej pomocy w działaniu (np. w czynnościach dnia codziennego, organizacji spraw). Na oddziale internistycznym takie wsparcie jest ważne, ale opis sytuacji wskazuje, że priorytetem jest kontakt i poczucie bezpieczeństwa, czyli sfera emocjonalna.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści dominują słowa opisujące lęk, zagubienie, osamotnienie, najczęściej właściwym pierwszym wyborem jest wsparcie emocjonalne, a pozostałe formy wsparcia rozważa się jako kolejne kroki, zależnie od potrzeb.
