U pacjenta po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego niepokój i lęk o własne życie są częstą, zrozumiałą reakcją na nagłe zagrożenie zdrowia. W takiej sytuacji kluczowe jest wsparcie emocjonalne oraz komunikacja terapeutyczna, czyli spokojna rozmowa, wysłuchanie obaw, okazywanie zrozumienia i zapewnienie, że pacjent nie jest pozostawiony sam sobie. Takie działanie wzmacnia poczucie bezpieczeństwa, obniża napięcie i pomaga pacjentowi współpracować w procesie leczenia i rehabilitacji.
Odpowiedź "Rozmowa, wsparcie psychiczne." jest właściwa, ponieważ jest ukierunkowana na główny problem zgłaszany w treści zadania: lęk o życie. Dodatkowo rozmowa pozwala opiekunowi medycznemu zauważyć, czy objawy się nasilają (np. panika, narastające pobudzenie), oraz w razie potrzeby przekazać informacje personelowi medycznemu.
Pozostałe propozycje są mniej adekwatne:
- "Włączenie telewizora." – może rozpraszać, ale często dostarcza dodatkowych bodźców i informacji, które mogą nasilać napięcie. Nie zastępuje kontaktu i nie odpowiada na obawy pacjenta.
- "Włączenie muzyki." – bywa pomocne w relaksacji, jednak w ostrej sytuacji lękowej bez rozmowy i wsparcia może być niewystarczające lub wręcz drażniące (głośność, dobór utworów, brak akceptacji pacjenta).
- "Podanie książki lub gazety do czytania." – to raczej metoda na organizację czasu. Przy silnym lęku pacjent może nie być w stanie skupić uwagi, a problem emocjonalny pozostaje nierozwiązany.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: gdy w zadaniu pojawia się lęk, niepokój, poczucie zagrożenia, najczęściej pierwszym właściwym krokiem opiekuna jest obecność, rozmowa, uspokajanie i wsparcie, a dopiero później ewentualne techniki rozproszenia uwagi jako dodatek, jeśli pacjent je akceptuje.
