Rozwiązanie polega na przejściu od danych o zabudowie do danych "rozliczeniowych", a na końcu na zastosowaniu stawek z cennika dla selektywnego zbierania odpadów.
1) Liczba mieszkań
W każdym bloku są 4 klatki schodowe. W każdej klatce na każdej kondygnacji są 2 mieszkania. Skoro są 2 bloki czterokondygnacyjne, to liczbę mieszkań liczysz jako iloczyn: liczba bloków × liczba klatek × liczba kondygnacji × liczba mieszkań na kondygnacji.
2) Struktura rodzin
Następnie dzielisz liczbę mieszkań na dwie grupy: 75% mieszkań zajmują rodziny 3‑osobowe, a 25% rodziny 2‑osobowe. To jest kluczowe, bo cenniki opłat za odpady bardzo często odnoszą się do liczby osób (albo do innej jednostki wskazanej w cenniku). Z tego kroku uzyskujesz łączną liczbę mieszkańców: (liczba mieszkań w grupie 3‑os.) × 3 + (liczba mieszkań w grupie 2‑os.) × 2.
3) Zastosowanie stawek z cennika
Po wyznaczeniu jednostki rozliczeniowej (np. osoby lub lokalu – zgodnie z cennikiem) podstawiasz odpowiednią stawkę dla selektywnej zbiórki i mnożysz przez ustaloną liczbę jednostek. To daje łączną opłatę miesięczną.
Dlaczego pozostałe kwoty są błędne?
- 896,00 zł – typowy skutek zaniżenia liczby mieszkańców/mieszkań (np. pominięcie jednego bloku lub błędne przyjęcie mniejszej liczby kondygnacji).
- 1 344,00 zł – często wynika z błędu w procentach (np. odwrócenie udziałów 75% i 25% albo policzenie procentów od mieszkańców zamiast od mieszkań, gdy cennik wymaga innej jednostki).
- 2 376,00 zł – zwykle efekt podwojenia wyniku (np. podwójne uwzględnienie dwóch bloków na końcu albo zastosowanie niewłaściwej stawki).
Najbezpieczniejsza strategia egzaminacyjna: zapisuj wyniki pośrednie (liczba mieszkań, liczba rodzin 3‑os., liczba rodzin 2‑os., liczba mieszkańców) i dopiero na końcu przejdź do mnożenia przez stawki z cennika.
