Określenie stylu ogrodu na podstawie planu polega na analizie kompozycji, a nie pojedynczych elementów. Dla stylu renesansowego typowe są: geometria, porządek, symetria oraz układ oparty o oś kompozycyjną. Na planie renesansowego założenia często można dostrzec regularne podziały na kwatery, prostokątne lub kwadratowe pola oraz czytelne ciągi komunikacyjne prowadzące wzdłuż osi.
Odpowiedź "renesansowym." jest właściwa wtedy, gdy plan pokazuje założenie o wyraźnie uporządkowanej, regularnej strukturze. Renesans dąży do harmonii i czytelności układu, dlatego forma jest zwykle bardziej "matematyczna" niż w późniejszych stylach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego planu?
- "barokowym." – barok również bywa formalny i osiowy, ale w planach częściej widać większy rozmach, silną teatralność kompozycji oraz bardziej złożone, dekoracyjne rysunki parterów i układy promieniste. Jeśli na rysunku nie ma tej typowej "scenografii", barok jest mniej prawdopodobny.
- "sentymentalnym." – styl sentymentalny (często łączony z ogrodem krajobrazowym o nastrojowym charakterze) odchodzi od twardej geometrii na rzecz budowania wrażeń, sekwencji widoków i elementów o charakterze "romantycznym". Na planie dominują wtedy swobodniejsze linie i nieregularność.
- "naturalistycznym." – założenia naturalistyczne nawiązują do natury: mają nieregularne kształty polan i zbiorników, kręte ścieżki oraz kompozycję przypominającą krajobraz. Taki styl jest przeciwieństwem układu opartego na symetrii i regularnych podziałach.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim wybierzesz odpowiedź, oceń trzy rzeczy: (1) czy jest oś i symetria, (2) czy dominuje geometria kwater/parterów, (3) czy linie ścieżek są proste czy swobodne. Ta szybka analiza zwykle pozwala odróżnić renesans/barok od stylów krajobrazowych.
