W pytaniu kluczowe jest, że dawka dotyczy azotu w czystym składniku (kg N/ha), a nie masy konkretnego nawozu. Odpowiedź należy wyznaczyć na podstawie tabeli zaleceń, łącząc trzy informacje: gatunek i forma uprawy (pszenica ozima), typ technologii/odmiany (odmiana intensywna) oraz warunki stanowiskowe i produkcyjne (kompleks żytniego dobrego i zakładany plon 6,5 t/ha).
Zakres 110–150 kg N/ha jest typowy dla sytuacji, gdy oczekuje się relatywnie wysokiego plonu i prowadzi uprawę intensywną, co zwiększa potrzeby pokarmowe roślin i wymagania jakościowe. Tabele zwykle podają przedziały, ponieważ zalecenie zależy także od dodatkowych czynników (np. zasobności gleby, przedplonu, terminu siewu), których w pytaniu nie podano.
Zakresy niższe, takie jak 80–90 kg N/ha lub 80–100 kg N/ha, są najczęściej charakterystyczne dla mniej intensywnych wariantów uprawy, niższych plonów docelowych albo sytuacji, w których część potrzeb pokrywa zasobność stanowiska. Przedział 100–120 kg N/ha może pasować do pośrednich założeń, ale przy wskazaniu "odmiana intensywna" i plon 6,5 t/ha tabela zwykle kieruje do wyższego przedziału.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw odnajdź w tabeli właściwy wiersz (kompleks glebowy i uprawa), następnie kolumnę odpowiadającą technologii/odmianie i plonowi, a dopiero potem porównuj z podanymi odpowiedziami. Unikaj mylenia dawek azotu z dawką nawozu (np. saletry), bo to częsty błąd w zadaniach tabelarycznych.
