Częstotliwość graniczna górna wyznacza "koniec" użytecznego pasma przenoszenia od strony wysokich częstotliwości. W praktyce odczytuje się ją z charakterystyki przenoszenia jako częstotliwość, przy której poziom sygnału na wyjściu spada do ustalonego progu względem poziomu w paśmie (bardzo często stosuje się kryterium spadku o 3 dB, czyli do ok. 0,707 wartości amplitudy odniesienia).
W tym zadaniu kluczowe jest wykonanie odczytu z dostarczonej charakterystyki: należy najpierw zidentyfikować poziom odniesienia w paśmie, następnie znaleźć punkt graniczny po prawej stronie wykresu (dla rosnącej częstotliwości) i odczytać odpowiadającą mu częstotliwość. Z wykresu wynika, że ten punkt wypada przy 10 kHz, więc jest to częstotliwość graniczna górna kanału analogowego.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- 1 kHz zwykle leży jeszcze w zakresie przenoszenia i nie odpowiada punktowi, w którym charakterystyka osiąga próg graniczny po stronie wysokich częstotliwości.
- 20 kHz oraz 30 kHz to wartości wyższe niż odczytany z charakterystyki punkt graniczny; na wykresie w tym zakresie poziom jest już poniżej progu (poza pasmem przenoszenia), więc nie spełniają definicji częstotliwości granicznej górnej.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy oś częstotliwości jest liniowa czy logarytmiczna, i czy próg graniczny jest jednoznacznie określony (np. -3 dB). To najczęstsze źródła pomyłek przy odczytach z charakterystyk.
