Różnice inwentaryzacyjne powstają, gdy stan rzeczywisty (spis z natury) nie zgadza się ze stanem wynikającym z ewidencji/ksiąg. Aby policzyć ich wartość, stosuje się prostą zależność:
(Ilość wg spisu z natury − ilość wg ksiąg) × cena jednostkowa
Interpretacja znaku wyniku jest kluczowa:
- wynik dodatni oznacza nadwyżkę (fizycznie jest więcej towaru niż w ewidencji),
- wynik ujemny oznacza niedobór (fizycznie jest mniej), a w odpowiedzi podaje się zwykle wartość bezwzględną w zł.
Dla poszczególnych towarów:
- Lizaki: spis jest większy niż księgi o 15 sztuk, więc to nadwyżka. Po przemnożeniu przez cenę jednostkową otrzymuje się 22,50 zł.
- Batony: spis jest mniejszy niż księgi o 10 sztuk, więc to niedobór. Wartość niedoboru to 22,00 zł.
- Wafle: spis jest mniejszy niż księgi o 20 sztuk, więc to niedobór o wartości 48,00 zł.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? Zawierają typowe błędy egzaminacyjne:
- zamianę kierunku różnicy (nazywanie niedoborem tego, co jest nadwyżką, i odwrotnie),
- pomyłkę tylko w jednym asortymencie (np. poprawne wyliczenie kwoty, ale błędna kwalifikacja jako nadwyżka/niedobór),
- mechaniczne przepisywanie kwot bez sprawdzenia, czy znak wynika z porównania spisu i ksiąg.
W praktyce handlowej takie obliczenia trafiają do protokołu rozliczenia różnic inwentaryzacyjnych. Poprawne rozpoznanie nadwyżki i niedoboru jest ważne, bo wpływa na dalsze rozliczenia (koszty/przychody, odpowiedzialność materialna, korekty ewidencji).
