W zadaniach tego typu szuka się objętości powietrza do spalania, którą trzeba doprowadzić do kotła w czasie 1 godziny, aby mógł pracować z mocą maksymalną. Dane wejściowe są podane w tabeli (zwykle jest to albo: zużycie gazu dla mocy maksymalnej, albo zapotrzebowanie powietrza na jednostkę objętości paliwa, ewentualnie oba parametry).
Typowy tok postępowania jest następujący:
- Krok 1: Odczyt danych z tabeli. Trzeba znaleźć w tabeli pozycję odpowiadającą rozpatrywanemu kotłowi oraz pracy z mocą maksymalną (a nie np. z mocą nominalną przy innych warunkach). Z tabeli pobiera się wielkości potrzebne do obliczenia Q.
- Krok 2: Zbudowanie zależności na Q. Jeżeli tabela podaje "ilość powietrza na 1 m3 gazu", to przepływ powietrza w m3/h oblicza się przez przemnożenie tego współczynnika przez zużycie gazu w m3/h. Jeżeli tabela podaje zużycie paliwa w innej jednostce czasu, najpierw przelicza się je na 1 godzinę.
- Krok 3: Kontrola jednostek i sensowności wyniku. Wynik końcowy ma być w m3/h (m3/godz.). Warto sprawdzić, czy nie pomylono godzin z minutami oraz czy nie przeniesiono przecinka dziesiętnego.
Dlaczego odpowiedzi pozostałe są błędne w takich zadaniach? Zwykle odpowiadają one charakterystycznym pomyłkom:
- Wartość zbyt mała może wynikać z policzenia zapotrzebowania dla innego trybu pracy (np. mocy mniejszej niż maksymalna) albo z pomylenia jednostek czasu.
- Wartości pośrednie często pojawiają się, gdy odczyta się niewłaściwy wiersz/kolumnę tabeli (np. inny typ gazu lub inne parametry pracy).
- Wynik skrajnie mały bywa efektem użycia współczynnika nie dla powietrza do spalania, lecz dla innej wielkości (np. wentylacji) lub błędnego przeliczenia.
Na egzaminie warto wykonać krótką autokontrolę: jeżeli kocioł pracuje z mocą maksymalną, przepływ powietrza do spalania powinien odpowiadać największemu zapotrzebowaniu z tabeli dla danego urządzenia.
