W obliczeniach hydraulicznych instalacji (także gazowych) rozróżnia się:
- długość liniową – rzeczywistą długość przewodu mierzona wzdłuż osi rurociągu,
- straty miejscowe – dodatkowe opory przepływu powstające na kolanach, trójnikach, zaworach i innych elementach powodujących lokalne zaburzenia przepływu.
Aby ułatwić obliczenia, straty miejscowe często podaje się jako długość zastępczą (w metrach). Oznacza to, że dana armatura/kształtka "zachowuje się" jak pewien dodatkowy odcinek rury prostej o tej samej średnicy i chropowatości, dając porównywalny opór przepływu.
Dlatego w zadaniu korzysta się z prostego wzoru:
Długość całkowita = długość liniowa + suma strat miejscowych (w metrach)
Z tabeli odczytujemy dla każdego odcinka dwie wartości: sumę strat miejscowych (kol. 7) i długość liniową (kol. 8). Następnie je dodajemy:
- Odcinek 1: 5,5 m + 4,0 m = 9,50 m
- Odcinek 2: 1,25 m + 1,0 m = 2,25 m
- Odcinek 3: 8,5 m + 8,0 m = 16,50 m
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Warianty z bardzo małymi wartościami (np. poniżej długości liniowej) sugerują pominięcie jednego składnika albo błędne "przeliczanie" strat miejscowych, mimo że są już wyrażone w metrach.
- Warianty z wartościami skrajnie dużymi wskazują na błąd odczytu z niewłaściwych kolumn/wierszy lub nieuprawnione sumowanie innych danych tabelarycznych.
W praktyce poprawne wyznaczenie długości całkowitej jest potrzebne do wyznaczania oporów przepływu, a w konsekwencji doboru średnic i sprawdzenia warunków ciśnieniowych instalacji.
