W kontrolowaniu geometrii ścian kluczowe jest rozróżnienie dwóch równoległych ograniczeń podawanych w tabelach tolerancji wykonania:
- odchylenie jednostkowe – ile milimetrów od pionu dopuszcza się na każdy 1 m wysokości (mm/m),
- odchylenie maksymalne – górna granica odchyłki na pewnym odcinku (najczęściej na wysokości kondygnacji albo na całej wysokości budynku).
Odpowiedź "3 mm/m i nie więcej niż 6 mm na wysokości kondygnacji" jest poprawna, ponieważ łączy oba typy limitów w spójny sposób: kontrolujesz pionowość lokalnie na każdym metrze, a dodatkowo nie możesz przekroczyć limitu globalnego w obrębie jednej kondygnacji. W praktyce ma to znaczenie przy murach licowanych, gdzie odchyłki są bardziej widoczne na licu i trudniej je "ukryć" w dalszych warstwach.
Odpowiedź "2 mm/m i nie więcej niż 20 mm na wysokości kondygnacji" jest wewnętrznie podejrzana: bardzo mały limit na 1 m zestawiono z wyjątkowo dużym limitem na kondygnacji, co tworzy niespójne wymaganie (limit maksymalny byłby wtedy mało kontrolujący jakość w typowych wysokościach).
"6 mm/m i nie więcej niż 10 mm na całej wysokości budynku" oraz "10 mm/m i nie więcej niż 30 mm na całej wysokości budynku" wprowadzają inne kryterium (cała wysokość budynku zamiast kondygnacji) i dodatkowo proponują znacznie większe odchyłki jednostkowe, które zwykle nie pasują do wymagań dla powierzchni licowych.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy odpowiedź dotyczy tego samego zakresu co pytanie (kondygnacja vs budynek) i czy obejmuje oba limity (mm/m oraz wartość maksymalną).
