Roczny uzysk energii elektrycznej z elektrowni wiatrowej najczęściej oblicza się ze schematu:
E = P × t
gdzie E to energia (np. w MWh), P to moc (np. w kW lub MW), a t to czas pracy wyrażony w godzinach. W zadaniach egzaminacyjnych czas nie musi oznaczać 8760 h (liczbę godzin w roku), bo turbina nie pracuje cały czas z mocą znamionową. Dlatego w tabelach podaje się zwykle jedną z wielkości zastępujących rzeczywisty profil pracy:
- godziny ekwiwalentne (ile godzin w roku instalacja musiałaby pracować z mocą znamionową, aby wyprodukować daną energię),
- albo współczynnik wykorzystania mocy (średnia moc/ moc znamionowa),
- albo uzysk jednostkowy w przeliczeniu na 1 kW mocy.
W tym zadaniu kluczowe jest poprawne odczytanie z tabeli wartości odpowiadającej średniej prędkości wiatru 7 m/s, a następnie użycie jej do przeliczenia energii dla instalacji o mocy 1500 kW.
Odpowiedź "3 750 MWh" jest spójna z typową metodą obliczeń: po odczycie właściwego wskaźnika z tabeli i przemnożeniu przez moc otrzymuje się roczną energię w MWh.
Pozostałe propozycje wyników są typowymi efektami błędów:
- "2 600 MWh" może wynikać z odczytania wartości dla innej prędkości wiatru lub z przyjęcia zbyt małej liczby godzin ekwiwalentnych.
- "1 520 MWh" często wskazuje na poważny błąd jednostek lub pomyłkę w skali (np. potraktowanie wartości tabelarycznej jako MWh zamiast MWh/MW, albo pominięcie mnożenia przez moc).
- "4 830 MWh" bywa skutkiem wzięcia z tabeli wartości dla lepszych warunków wiatrowych (większej prędkości) lub zastosowania zawyżonego współczynnika wykorzystania mocy.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj jednostki przy każdym kroku rachunku (kW, h, MWh). To szybko ujawnia, czy wykonujesz właściwe mnożenie i czy wynik jest w oczekiwanej jednostce.
