Aby obliczyć koszt zakupu 1 m3 zaprawy wapiennej M1 dla tynków zewnętrznych, należy oprzeć się na danych podanych w tabeli (zwykle jest to zestawienie materiałów i cen dla danej pozycji kosztorysu).
Typowa procedura jest następująca:
- Krok 1: identyfikacja właściwego wiersza – wybiera się drugą pozycję kosztorysu (czyli pozycję oznaczoną jako druga w kolejności/LP=2). Pomylenie pozycji jest najczęstszą przyczyną złej odpowiedzi.
- Krok 2: ustalenie, co składa się na "koszt zakupu" – w tabelach kosztorysowych koszt materiału może wynikać z jednej wartości (gotowa cena za 1 m3) albo z kilku składników (np. ilość składnika na 1 m3 oraz cena jednostkowa składnika, a następnie suma).
- Krok 3: przeliczenia jednostek – jeżeli tabela podaje ceny lub ilości w innych jednostkach (np. kg, t, opakowanie), trzeba je poprawnie przeliczyć na ekwiwalent dla 1 m3 zaprawy. Brak przeliczenia prowadzi do wyboru kwoty zawyżonej lub zaniżonej.
- Krok 4: obliczenie wartości cząstkowych – mnoży się ilości przez ceny jednostkowe (jeśli tabela tego wymaga) i zapisuje wynik w zł dla 1 m3.
- Krok 5: zsumowanie składowych – jeśli pozycja obejmuje więcej niż jeden składnik kosztu, należy je zsumować dokładnie w tej samej strukturze, jak w tabeli.
- Krok 6: kontrola wyniku i zaokrąglenia – wynik powinien być podany w zł z dokładnością do groszy; nie należy zaokrąglać zbyt wcześnie w obliczeniach pośrednich.
W tym zadaniu poprawna jest wartość 148,68 zł, ponieważ jest ona wynikiem przeliczenia danych z tabeli dla drugiej pozycji kosztorysu na 1 m3 zaprawy.
Pozostałe kwoty są nieprawidłowe typowo z następujących powodów: jedna odpowiada odczytowi z innej pozycji tabeli, inna wynika z pomylenia jednostek (np. potraktowania ceny dla większej jednostki jako ceny dla 1 m3), a kolejna może być skutkiem błędnego zsumowania (np. doliczenia elementów, które w tej pozycji nie występują) lub zaokrągleń wykonanych na niewłaściwym etapie.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zaznacz w tabeli dokładnie, które liczby dotyczą LP=2, a dopiero potem wykonuj działania. Minimalizuje to ryzyko "przeskoczenia" do sąsiedniego wiersza.
