Twardość wody jest parametrem związanym przede wszystkim ze stężeniem jonów Ca2+ i Mg2+ (najczęściej wyrażanym jako ekwiwalent CaCO3). Oznaczanie twardości polega więc w praktyce na oznaczeniu składników mineralnych pochodzących od metali (wapnia i magnezu). Kluczowe jest zatem prawidłowe przypisanie próbki do kategorii z tabeli: "próbki zawierające związki metali".
W tabeli technik konserwacji próbek wody jako dodatek dla próbek zawierających związki metali wskazano kwas azotowy(V). Zakwaszenie próbki ma uzasadnienie analityczne: obniżenie pH ogranicza wytrącanie trudno rozpuszczalnych soli i wodorotlenków metali oraz zmniejsza ich adsorpcję na ściankach naczynia. Dzięki temu skład próbki w odniesieniu do jonów metali pozostaje stabilniejszy w czasie transportu i przechowywania.
Pozostałe propozycje nie pasują do oznaczania twardości z perspektywy tabeli i celu konserwacji:
- "Kwas siarkowy(VI)" jest w tabeli powiązany z próbkami do oznaczeń związanych z węglem organicznym i wskaźnikami typu ChZT lub obecnością amin/amoniaku, a nie z utrwalaniem metali.
- "Wodorotlenek sodu" służy do stabilizacji innych grup analitów (np. lotnych kwasów organicznych lub cyjanków), czyli do sytuacji, gdzie wymagane jest podwyższenie pH, a nie zakwaszenie próbek "metalicznych".
- "Chlorek rtęci(II)" jest w tabeli przypisany do próbek zawierających biodegradowalne związki organiczne oraz różne formy azotu i fosforu; nie jest właściwym wyborem dla konserwacji próbek do oznaczania twardości.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: twardość = Ca i Mg = metale, a dla "metali" w tabelach konserwacji najczęściej pojawia się zakwaszenie kwasem azotowym(V).
