KWALIFIKACJA SPL1 - CZERWIEC 2017 (test 2)

PYTANIE NR 17.
Na podstawie danych zawartych w tabeli wskaż odpady opakowaniowe, za które przedsiębiorca będzie wnosił opłatę produktową wymaganą w przypadku nieuzyskania minimalnego poziomu recyklingu.
Ilustracja przedstawia tabelę z danymi dotyczącymi odpadów opakowaniowych oraz ich recyklingu.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Odpowiedź D jest prawidłowa, ponieważ wskazuje te odpady opakowaniowe, dla których w tabeli poziom recyklingu jest niższy od wymaganego minimum. W takiej sytuacji przedsiębiorca, nie osiągając minimalnego poziomu recyklingu dla danej grupy opakowań, jest zobowiązany do wniesienia opłaty produktowej.

Pełne wyjaśnienie:

W tym zadaniu kluczowe jest poprawne odczytanie danych z tabeli i zastosowanie jednej zasady: opłata produktowa dotyczy tych rodzajów opakowań/odpadów opakowaniowych, dla których nie osiągnięto wymaganego (minimalnego) poziomu recyklingu. Nie wybiera się więc "najczęściej spotykanych" odpadów ani tych, które recyklingują się najlepiej, tylko dokładnie te pozycje, które w zestawieniu wypadają poniżej progu minimalnego.

Dlaczego poprawna jest odpowiedź D?

  • Wskazuje dokładnie te grupy odpadów opakowaniowych, które na podstawie tabeli spełniają warunek "nie uzyskano minimalnego poziomu recyklingu".
  • Logika zadania jest porównawcza: dla każdej pozycji należy zestawić wartość osiągniętą z wartością minimalną. Dopiero po takim porównaniu można wskazać, za które pozycje powstaje obowiązek wniesienia opłaty.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • A – typowy błąd polega na zaznaczeniu pozycji, które w tabeli wyglądają "ważnie" lub są pierwsze na liście, bez sprawdzenia, czy rzeczywiście są poniżej minimum.
  • B – często wynika z odwrócenia warunku (uczeń wybiera pozycje z poziomem recyklingu spełniającym wymagania, a nie te niespełniające), bo skupia się na samym słowie "recykling" zamiast na progu minimalnym.
  • C – bywa efektem pomylenia kolumn w tabeli (np. poziom osiągnięty vs wymagany) albo błędnego odczytu jednostek/zakresów, przez co do listy trafiają niewłaściwe odpady.

Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zaznacz w tabeli wszystkie pozycje, gdzie wartość osiągnięta jest mniejsza od minimalnej, dopiero potem porównaj wynik z wariantami A–D. Unikniesz wtedy wyboru "na skróty" lub na podstawie skojarzeń.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To opłata związana z niewywiązaniem się z wymagań dotyczących odzysku i recyklingu opakowań wprowadzanych na rynek. W praktyce pojawia się wtedy, gdy przedsiębiorca nie osiągnie wymaganego poziomu recyklingu dla danej grupy opakowań i musi rozliczyć brak.
Należy porównać dla każdej pozycji w tabeli wartość osiągniętego poziomu recyklingu z wartością minimalną. Jeżeli osiągnięty poziom jest niższy od minimum, to ta grupa odpadów opakowaniowych kwalifikuje się do opłaty. Kluczowe jest sprawdzenie wszystkich wierszy.
Wysoka masa lub częstotliwość występowania nie przesądza o obowiązku opłaty. Liczy się relacja do wymaganego poziomu recyklingu dla danej grupy materiałowej. Można mieć dużo odpadów i spełniać wymagania, a mało odpadów i nie spełniać minimum.
Najczęściej są to odpady po kartonach, foliach, taśmach, przekładkach, opakowaniach zbiorczych i wypełniaczach, które powstały po rozpakowaniu lub kompletacji dostaw. To, czy są "opakowaniowe", zależy od funkcji opakowania i sposobu użycia w łańcuchu dostaw.
Najczęściej mylą kolumny (osiągnięty vs wymagany), odwracają warunek (wybierają spełniające zamiast niespełniających) albo nie sprawdzają wszystkich pozycji i wybierają "na oko". Pomaga prosta metoda: zaznacz tylko te wiersze, gdzie wynik jest poniżej progu.
Nie zawsze. Zależy od roli przedsiębiorcy w obrocie opakowaniami (np. czy wprowadza opakowania na rynek, w jakim zakresie i na jakich zasadach). Samo prowadzenie magazynu nie musi automatycznie oznaczać obowiązku opłaty, ale w praktyce magazyny często uczestniczą w procesach generujących odpady opakowaniowe.
Gdy poprawi selektywną zbiórkę (np. rozdzielenie folii od papieru), ograniczy zanieczyszczenia frakcji, zadba o właściwe przekazywanie odpadów uprawnionym odbiorcom oraz o komplet dokumentów potwierdzających zagospodarowanie. To zwiększa szanse na osiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu.
W praktyce są to dokumenty ewidencyjne i potwierdzenia przekazania odpadów do podmiotów, które je zagospodarują. Kluczowe jest, aby dokumentacja była spójna z rzeczywistymi strumieniami odpadów (rodzaj, masa, data, odbiorca) i umożliwiała rozliczenie poziomów recyklingu.
Ćwicz porównywanie danych: najpierw odczyt wiersza, potem porównanie z progiem, a na końcu wybór wariantu odpowiedzi. Pomaga też własna "checklista": sprawdź nagłówki kolumn, jednostki oraz czy zadanie pyta o pozycje poniżej czy powyżej minimum.
Zwykle nie. W tego typu pytaniach tabela jest źródłem danych decydujących, które pozycje spełniają warunek "poniżej minimum". Bez porównania wartości łatwo pomylić się przez skojarzenia z materiałami opakowaniowymi, dlatego trzeba przeanalizować wszystkie wskazane w tabeli grupy.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 57% zdających egzamin. średnie

Specjaliści zwracają uwagę: "Odpowiedź D jest prawidłowa, ponieważ wskazuje te odpady opakowaniowe, dla których w tabeli poziom recyklingu jest niższy od wymaganego minimum."

Materiały:

  • Podręczniki i materiały szkolne z gospodarki magazynowej i gospodarki odpadami
  • Instrukcje firmowe dotyczące segregacji i ewidencji odpadów opakowaniowych w magazynie
  • Materiały edukacyjne organizacji branżowych o recyklingu opakowań (opracowania, poradniki)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego