Zadanie wymaga wyłącznie analizy danych z tabeli i wskazania próbki, która ma najwyższą wartość użytkową. W praktyce oznacza to, że nie wybiera się odpowiedzi "na oko", lecz wykonuje systematyczne porównanie wszystkich próbek (I–IV) według informacji podanych w tabeli.
Jak podejść do rozwiązania krok po kroku:
- Najpierw zidentyfikuj, które kolumny/wiersze tabeli opisują cechy decydujące o "wartości użytkowej" (może to być jedna cecha, suma punktów albo kilka parametrów ocenianych łącznie).
- Następnie porównaj próbki między sobą w tych samych jednostkach i w tym samym układzie (ten sam wiersz/kolumna dla każdej próbki).
- Jeżeli tabela zawiera ocenę syntetyczną (np. wynik końcowy, klasa, liczba punktów), wybór jest bezpośredni: wybierz próbkę z najwyższym wynikiem.
- Jeżeli tabela zawiera kilka parametrów, wybierz próbkę, która zgodnie z opisem tabeli spełnia kryterium "najwyższej wartości użytkowej" (np. ma najwyższe wartości parametrów uznanych za najważniejsze lub najlepszy łączny profil).
Dlaczego odpowiedź "I" może być poprawna: ponieważ w tabeli (która jest podstawą zadania) próbka I ma najwyższy wynik w kryterium uznanym za miarę wartości użytkowej (np. najwyższy wskaźnik/ocenę łączną lub najlepsze zestawienie parametrów jakości).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- "II" – w tabeli ma co najmniej jeden parametr istotny dla wartości użytkowej niższy od próbki najlepszej lub ma niższą ocenę łączną.
- "III" – mimo że może mieć wysoki wynik w jednym parametrze, przegrywa w kryterium decydującym (np. w ocenie sumarycznej albo w kluczowym wskaźniku jakości).
- "IV" – analogicznie nie osiąga najwyższej wartości w kryterium "wartości użytkowej" zdefiniowanym w tabeli.
Wskazówka egzaminacyjna: najczęstszy błąd to odczytanie wartości z niewłaściwej kolumny lub porównanie parametrów w różnych jednostkach. Zawsze sprawdź nagłówki tabeli i upewnij się, że porównujesz te same wskaźniki dla każdej próbki.
