W kosztorysowaniu nakłady robocizny podaje się w r-g (roboczogodzinach). Tablice KNR zawierają normy określające, ile r-g potrzeba na wykonanie jednostki robót (np. 1 m, 10 m albo 100 m) dla konkretnej technologii i warunków wykonania.
W tym zadaniu najpierw identyfikuje się właściwą pozycję w KNR dla: ścieku z elementów prefabrykowanych betonowych, wykonywanego na podsypce piaskowej, z parametrem grubości prefabrykatu 20 cm. Następnie z tej tablicy odczytuje się odpowiadający nakład robocizny w r-g.
Kolejny krok to przeliczenie nakładu na 200 m. Stosuje się proporcję:
r-g całkowite = (nakład r-g z KNR na jednostkę) × (liczba jednostek dla 200 m)
Kluczowe jest poprawne rozpoznanie, co oznacza "jednostka" w danej tablicy (1 m / 10 m / 100 m). To właśnie ten etap najczęściej decyduje o różnicach między wynikami typu 41,20 r-g lub 66,76 r-g.
- 41,20 r-g zwykle wynika z przeliczenia o połowę (np. potraktowania normy jakby dotyczyła innej podstawy odniesienia).
- 66,76 r-g to typowy efekt użycia normy z niewłaściwej kolumny/pozycji (np. innej grubości prefabrykatu albo innego wariantu wykonania).
- 33,38 r-g najczęściej świadczy o błędzie skali (np. przyjęciu normy na 100 m jako normy na 200 m bez właściwego przeliczenia) albo o doborze innej technologii.
Po prawidłowym doborze pozycji KNR dla grubości 20 cm i poprawnym przeliczeniu na 200 m otrzymuje się 82,40 r-g, co oznacza łączną pracochłonność brygady dla wskazanego zakresu robót.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze podkreśl w tablicy dwie rzeczy: jaka jest jednostka normy oraz który wariant (parametr 20 cm) wybierasz. Dopiero potem wykonuj mnożenie.
