Przy twardości rzędu 60 HRC rośnie udział zużycia ściernego oraz znaczenie stabilności ostrza w wysokiej temperaturze skrawania. Dlatego w praktyce dobór materiału narzędzia opiera się na odporności na ścieranie, przewodnictwie cieplnym, stabilności chemicznej oraz dopasowaniu do materiału obrabianego i rodzaju operacji.
Odpowiedź "Narzędzie z polikrystalicznego diamentu (PCD)" wskazuje na użycie materiału supertwardego. PCD charakteryzuje się bardzo wysoką twardością i odpornością na zużycie, co jest kluczowe w trudnych warunkach skrawania, zwłaszcza gdy celem jest ograniczenie szybkiego stępienia krawędzi. W zadaniach egzaminacyjnych bywa to interpretowane jako wybór "najbardziej odporny na zużycie" przy wysokiej twardości.
Pozostałe odpowiedzi reprezentują typowe alternatywy o innych obszarach zastosowań:
- "Narzędzie z szybkotnącego stali" (HSS) ma dobrą ciągliwość, ale w obróbce bardzo twardych materiałów zwykle zużywa się szybko wskutek ścierania i nagrzewania ostrza.
- "Narzędzie z węglika spiekanego" jest powszechne i uniwersalne, jednak w bardzo twardych materiałach może wymagać odpowiednich gatunków/powłok oraz właściwych warunków skrawania; w wielu przypadkach jego trwałość bywa niższa niż materiałów supertwardych.
- "Narzędzie z ceramiki" dobrze pracuje w wysokiej temperaturze i bywa stosowane w obróbce twardej, ale jest kruche i wrażliwe na udary oraz przerywane skrawanie; wybór zależy silnie od warunków procesu.
W praktyce przemysłowej poprawny dobór wymaga doprecyzowania: jaki jest rodzaj materiału (np. stal hartowana, żeliwo), czy skrawanie jest ciągłe, czy stosuje się chłodziwo oraz jakie są wymagania dokładności i chropowatości. Na egzaminie warto szukać w treści takich doprecyzowań, bo mogą przesądzać o wyborze między ceramiką, węglikiem a rozwiązaniami supertwardymi.
