Zadanie polega na obliczeniu zapotrzebowania na preparat na podstawie wymiarów podłogi oraz informacji o wydajności podanych w karcie technicznej. Najpierw wyznacza się pole powierzchni prostokątnej podłogi: długość razy szerokość. To daje powierzchnię w m² dla jednej warstwy.
Następnie uwzględnia się, że mają być nałożone dwie warstwy. W praktyce oznacza to podwojenie powierzchni "do pokrycia" (albo równoważnie: podwojenie zużycia). Dopiero tę łączną wartość porównuje się z danymi producenta: karta techniczna zwykle podaje, jaką powierzchnię można zaimpregnować z jednego opakowania (np. m²/puszka) lub zużycie w przeliczeniu na m².
Kolejny krok to przeliczenie na liczbę opakowań: jeżeli karta podaje wydajność w m²/puszka, dzieli się łączną powierzchnię (dla dwóch warstw) przez tę wydajność. Jeżeli podaje zużycie (np. l/m²), najpierw oblicza się całkowitą ilość środka (zużycie × powierzchnia × liczba warstw), a potem dzieli przez pojemność puszki.
Wynik niemal zawsze nie jest liczbą całkowitą, dlatego na końcu wykonuje się zaokrąglenie w górę do pełnych puszek, bo nie można kupić części opakowania. To typowy punkt, w którym zdający popełniają błąd: zaokrąglają w dół lub zapominają o drugiej warstwie.
Dlaczego pozostałe propozycje bywają wybierane błędnie?
- Wariant z mniejszą liczbą puszek zwykle wynika z pominięcia drugiej warstwy albo z zaokrąglenia w dół.
- Warianty z większą liczbą puszek mogą wynikać z błędnego odczytu wydajności z karty (np. pomylenia jednostek) albo z przypadkowego dodania "zapasu" nieopisanego w poleceniu.
Na egzaminie warto zapisać jednostki przy każdym działaniu (m, m², "warstwy"), bo to zmniejsza ryzyko pomyłek rachunkowych i logicznych.
