W przypadku pracownika zatrudnionego na umowę o pracę podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne nie jest równa kwocie brutto. Zgodnie z zasadą wskazaną w materiale: podstawę zdrowotną stanowi podstawa składek emerytalnych i rentowych pomniejszona o składki na ubezpieczenia społeczne finansowane przez pracownika. W praktyce, na liście płac oznacza to: brutto minus suma składek społecznych pracownika.
Z odczytu fragmentu listy płac:
- "Razem przychód" = 5 000,00 zł,
- "Razem składki na ubezp. społeczne" (część pracownika) = 685,50 zł.
Dlatego podstawa wymiaru składek zdrowotnych wynosi:
5 000,00 zł − 685,50 zł = 4 314,50 zł.
Warto wykonać szybki test poprawności, bo w tej samej tabeli jest podana składka zdrowotna 9%. Gdy podstawa jest prawidłowa, to:
4 314,50 zł × 9% = 388,305 zł, czyli po zaokrągleniu do groszy 388,31 zł – dokładnie tyle widnieje w kolumnie "Składka na ubezpieczenie zdrowotne (9%)".
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 4 750,00 zł – to wynik "brutto minus koszty uzyskania przychodu", ale koszty dotyczą podatku, nie podstawy składki zdrowotnej.
- 5 000,00 zł – to samo wynagrodzenie brutto, bez pomniejszenia o składki społeczne pracownika, więc nie jest to właściwa podstawa zdrowotna.
- 4 065,00 zł – to kwota związana z opodatkowaniem (podstawa opodatkowania z tabeli), a nie podstawa wymiaru składki zdrowotnej.
Na egzaminie najczęstsza pułapka to pomylenie pojęć: podstawa opodatkowania oraz podstawa składki zdrowotnej to różne wielkości, liczone w innym celu i z innymi potrąceniami.
