Rysunek inwentaryzacyjny przedstawia stan istniejący obiektu i służy m.in. do odczytu wymiarów otworów okiennych. W tym typie zadań kluczowe są dwie czynności: poprawna identyfikacja elementu oraz poprawny odczyt wymiaru.
Jak dojść do wyniku?
- Krok 1: znajdź na rysunku okno oznaczone cyfrą 1 (cyfra jest identyfikatorem elementu, nie jego wymiarem).
- Krok 2: sprawdź, gdzie na rysunku podano jego wymiary: najczęściej są to linie wymiarowe przy otworze albo zestawienie stolarki/legenda z wartościami.
- Krok 3: odczytaj szerokość (wymiar poziomy), a nie wysokość. Upewnij się, że jednostki są zgodne z odpowiedziami (tu: cm).
- Krok 4: jeśli rysunek nie ma bezpośrednio wpisanego wymiaru, trzeba skorzystać ze skali. Wtedy mierzy się długość na rysunku i przelicza zgodnie ze skalą, pamiętając, że wydruk/obraz nie może być przeskalowany.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź 200 cm?
Jest to wartość szerokości przypisana do okna nr 1 na fragmencie rysunku (wynika z oznaczenia wymiarowego/legendy w tym fragmencie). Jest też realistyczna dla typowego otworu okiennego, co dodatkowo wspiera kontrolę sensowności odczytu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 130 cm – często odpowiada innemu typowi okna lub może wynikać z pomylenia szerokości z innym wymiarem w sąsiedztwie.
- 330 cm – może być skutkiem odczytania sumy kilku wymiarów (np. okno + fragment ściany) albo pomyłki w interpretacji linii wymiarowej.
- 675 cm – to wartość nietypowo duża dla pojedynczego okna; najczęściej jest efektem błędu skali, odczytu długości całego odcinka elewacji lub pomylenia jednostek.
Wskazówka egzaminacyjna: po odczycie zawsze wykonaj krótką kontrolę sensowności: czy wynik odpowiada pojedynczemu oknu, czy raczej całemu fragmentowi ściany. To pomaga wychwycić typowe pomyłki.
