Najpierw oblicza się pole pomieszczenia. Podłoga ma wymiary 5,0 m × 5,0 m, więc pole wynosi 25,0 m2. To jest wartość bazowa, ale w praktyce rzadko zamawia się materiał dokładnie "na styk".
W zadaniu kluczowe jest użycie informacji z fragmentu tablicy dotyczącej parkietu mozaikowego. Tabele tego typu podają zwykle normatywne zużycie lub naddatek wynikający z docinek, dopasowań do ścian, narożników oraz strat odpadowych. Z tego powodu zapotrzebowanie materiałowe bywa większe niż samo pole pomieszczenia.
Odpowiedź "25,75 m2" jest spójna z tym podejściem: wynik jest nieco większy od 25,0 m2, co odpowiada doliczeniu rozsądnego naddatku wynikającego z tablicy. Warianty "20,60 m2" oraz "20,80 m2" są zbyt małe, bo oznaczałyby zakup materiału na powierzchnię mniejszą niż rzeczywiste pole podłogi, co jest nielogiczne (nawet bez naddatku nie da się pokryć 25 m2 materiałem o metrażu ok. 20–21 m2).
Wariant "26,00 m2" jest wprawdzie większy od pola pomieszczenia, ale zadanie odwołuje się do konkretnego odczytu z tablicy, więc poprawny wynik musi odpowiadać dokładnie tej wartości wynikowej, a nie dowolnemu "zapasowi".
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze wykonuj obliczenie pola, a następnie sprawdzaj, czy tablica wymaga przeliczenia (np. przez współczynnik lub narzut). Na końcu porównaj sensowność wyniku: przy docinkach wynik powinien być co najmniej równy polu, a zwykle trochę większy.
