W ulotkach i charakterystykach produktów leczniczych działania niepożądane są często zestawiane w formie tabeli wraz z informacją, jak często występowały u pacjentów w badaniach klinicznych (np. w %). Aby wskazać najczęstsze działania niepożądane w przytoczonym fragmencie, należy porównać wartości procentowe i wybrać te, które są najwyższe.
W analizowanym fragmencie tabeli największą częstość ma "leukopenia" (80,1%), czyli zmniejszenie liczby białych krwinek, typowe dla leków cytostatycznych wpływających na szpik kostny. Drugą co do częstości pozycją jest "utrata owłosienia" (75,7%), która również należy do częstych, przewidywalnych działań niepożądanych chemioterapii.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ zawierają działania o istotnie mniejszej częstości w porównaniu z dwoma najwyższymi wartościami lub łączą działania, które w tabeli mają niskie odsetki:
- "wysypki skórne, arytmie" – wysypka skórna ma niski odsetek (3,0%), a zaburzenia rytmu serca nie należą w tym zestawieniu do najczęstszych.
- "gorączka, zaparcia" – gorączka ma wyraźnie niższy odsetek (16,2%); zaparcia nie są wskazane jako najczęstsze w tym fragmencie.
- "wymioty, krwotoki" – wymioty występują rzadziej (16,6%) niż działania ze szczytu tabeli; krwotoki są wymienione, ale para jako całość nie spełnia kryterium "najczęstsze".
W praktyce aptecznej taka interpretacja jest ważna, bo pozwala technikowi farmaceutycznemu rzetelnie informować pacjenta, jakie dolegliwości są najbardziej prawdopodobne, oraz podkreślać znaczenie monitorowania morfologii krwi podczas leczenia (ryzyko infekcji przy leukopenii). Kluczowa zasada egzaminacyjna: "najczęstsze" = najwyższy odsetek w danych, a nie "najbardziej dokuczliwe" lub "najbardziej niebezpieczne".
