KWALIFIKACJA HAN2 - CZERWIEC 2022

PYTANIE NR 15.
Na podstawie informacji przedstawionych w tabeli ustal wartość rozchodu 250 szt. towaru A, jeżeli do wyceny rozchodu towarów stosuje się metodę FIFO.
Ilustracja przedstawia tabelę zatytułowaną "Tabela.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Metoda FIFO oznacza, że rozchód wycenia się według cen z najwcześniej przyjętych partii towaru. Dlatego 250 szt. należy "pobrać" kolejno z pierwszych pozycji tabeli (aż do wyczerpania wymaganej ilości), a następnie zsumować wartości cząstkowe (ilość × cena).

Pełne wyjaśnienie:

W zadaniu trzeba wycenić rozchód 250 szt. towaru A przy zastosowaniu metody FIFO (First In, First Out). W praktyce oznacza to, że przy wydaniu z magazynu przyjmuje się, iż jako pierwsze "schodzą" sztuki z najstarszych dostaw (pierwsze przyjęcia w tabeli), a dopiero potem z kolejnych.

Jak postępować krok po kroku:

  • Odczytaj z tabeli kolejne partie przyjęć (ilości i ceny jednostkowe).
  • Rozchód 250 szt. rozbij na części odpowiadające kolejnym partiom: najpierw zużyj tyle, ile jest w najwcześniejszej partii; jeśli to za mało, dobierz brakującą ilość z następnej partii, itd.
  • Dla każdej wykorzystanej partii policz wartość: ilość z partii × cena jednostkowa partii.
  • Zsumuj wartości cząstkowe – otrzymasz wartość całego rozchodu 250 szt.

Odpowiedź "2 700,00 zł" jest zgodna z poprawnym zastosowaniem FIFO do danych z tabeli, czyli z wyceną opartą o ceny z najwcześniejszych dostaw w kolejności ich przyjęcia.

Dlaczego pozostałe wyniki bywają wybierane błędnie?

  • Wynik "2 625,00 zł" często pojawia się, gdy część rozchodu zostanie omyłkowo wyceniona po niewłaściwej cenie (np. pomylenie wiersza tabeli) albo pominięta zostanie część ilości.
  • Wynik "2 500,00 zł" zwykle wynika z zastosowania zbyt niskiej ceny (np. przyjęcia jednej ceny dla całych 250 szt. bez rozbicia na partie) lub z błędu rachunkowego w mnożeniu.
  • Wynik "2 750,00 zł" bywa efektem odwrócenia kolejności (nieświadome zastosowanie LIFO) lub "dociągnięcia" większej części rozchodu z droższej partii niż wynika to z FIFO.

Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zaznacz na marginesie, ile sztuk zostało jeszcze do wydania po każdej partii. Minimalizuje to błędy nieuwagi i podwójnego doliczania.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
FIFO (first in, first out) oznacza, że przy wydaniu z magazynu w pierwszej kolejności wyceniasz towar według cen z najwcześniejszych dostaw. Dopiero gdy "zużyjesz" całą starszą partię, sięgasz po kolejną. To metoda oparta na kolejności przyjęć.
Najpierw ustal, ile sztuk bierzesz z 1. partii (najstarszej), potem ile brakuje do 250 i dobierz z 2. partii, itd. Dla każdej partii policz ilość × cena i zsumuj. Kluczowe jest konsekwentne trzymanie kolejności dostaw.
Bo przy FIFO 250 szt. zwykle pochodzi z kilku partii o różnych cenach. Jedna cena dla całości miałaby sens tylko wtedy, gdy 250 szt. mieści się w jednej partii albo gdy metoda wyceny to średnia cena. FIFO wymaga rozbicia rozchodu na partie.
Najczęstsze to: pomylenie kolejności (liczenie jak LIFO), zły odczyt wiersza z tabeli (inna cena/ilość), pominięcie części rozchodu przy przejściu do kolejnej partii oraz błędy w sumowaniu wartości cząstkowych. Pomaga zapis "ile zostało do wydania".
Nie zawsze. Zależy od zmian cen w czasie. Gdy ceny rosną, FIFO zwykle daje niższy koszt rozchodu (bo używa starszych, tańszych dostaw), a LIFO wyższy. Gdy ceny spadają, relacja może się odwrócić. Na egzaminie liczy się metoda wskazana w poleceniu.
Możesz wykonać kontrolę: oszacuj przedział. W FIFO koszt jednostkowy rozchodu powinien być zbliżony do cen z pierwszych partii, a nie z ostatnich. Jeśli wynik sugeruje, że większość 250 szt. wyceniono po cenie z późniejszej (droższej/tańszej) partii, to sygnał błędu.
Rozchód to wyjście towaru z magazynu, np. na sprzedaż, przesunięcie międzymagazynowe lub zużycie. W praktyce jest dokumentowany m.in. dokumentem wydania (np. WZ) i musi być wyceniony zgodnie z przyjętą metodą (w zadaniu: FIFO), aby ustalić wartość kosztu.
To zależy od tego, jak podane są dane w tabeli. Jeśli tabela podaje ceny netto, liczysz netto; jeśli brutto, liczysz brutto. W wielu zadaniach egzaminacyjnych wycena rozchodu dotyczy wartości zapasów i kosztu własnego, więc zwykle operuje się cenami netto, ale decydują dane w treści.
Najprościej zapisywać przyjęcia jako kolejne partie z ilością i ceną oraz kontrolować pozostałość partii po każdym rozchodzie. Przy FIFO po rozchodzie aktualizujesz najstarszą partię do zera, a jeśli rozchód jest większy, przechodzisz do następnej. Taki zapis ogranicza pomyłki.
Ćwicz seriami: te same dane policz FIFO i średnią ważoną, żeby widzieć różnicę. Trenuj rozbijanie rozchodu na partie i sumowanie wartości cząstkowych. Rób krótkie notatki "pozostało do wydania" i "pozostało w partii" — to najskuteczniejsza technika na typowe błędy.
info

Statystycznie 33% uczniów zna prawidłową odpowiedź. bardzo trudne

Specjaliści zwracają uwagę: "Metoda FIFO oznacza, że rozchód wycenia się według cen z najwcześniej przyjętych partii towaru."

Źródła:

  • IFRS Foundation, International Accounting Standard 2 (IAS 2) "Inventories", sections on cost formulas (FIFO) — https://www.ifrs.org/issued-standards/list-of-standards/ias-2-inventories/ (accessed 2026-02-27)

Materiały:

  • Podręczniki i repetytoria z rachunkowości/ewidencji magazynowej dla technika handlowca (działy: zapasy, wycena rozchodu)
  • Materiały szkolne z ćwiczeniami: FIFO/LIFO/średnia ważona na podstawie tabel dostaw
  • Przykładowe arkusze kalkulacyjne z symulacją kartoteki magazynowej (PZ/WZ) i wyceną rozchodu

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego