Strefa niebezpieczna to obszar, w którym istnieje ryzyko spadania przedmiotów lub materiałów z wysokości podczas robót budowlanych i rozbiórkowych. W praktyce oznacza to konieczność wygrodzenia i oznaczenia terenu tak, aby osoby postronne i pracownicy nie wchodzili w zasięg potencjalnego upadku elementów.
Zasada wyznaczania najmniejszego wymiaru liniowego strefy (liczonego od płaszczyzny obiektu) ma dwa kroki:
- Krok 1: oblicz 1/10 wysokości, z której mogą spadać przedmioty.
- Krok 2: porównaj wynik z wartością minimalną 6,0 m i przyjmij wartość nie mniejszą niż 6,0 m.
Dla wysokości 32 m:
- 1/10 × 32 m = 3,2 m.
- 3,2 m jest mniejsze niż 6,0 m, więc nie spełnia warunku minimalnego.
- Wynik końcowy strefy to 6,00 m.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- 2,40 m i 1,50 m to wartości spotykane w innych wymaganiach BHP (np. parametry przejść/daszków lub wysokość ogrodzenia), ale nie są szerokością strefy niebezpiecznej w tym przypadku. To typowa pułapka polegająca na przenoszeniu liczb z sąsiednich punktów zasad.
- 3,20 m wynika wyłącznie z obliczenia 1/10 wysokości (32 m), jednak pomija kluczowy warunek "lecz nie mniej niż 6,0 m". To częsty błąd: poprawne działanie matematyczne, ale niepełne zastosowanie reguły.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się sformułowanie "nie mniej niż", zawsze sprawdź, czy obliczony wynik nie spada poniżej podanego minimum. Dopiero po tej weryfikacji wpisuj odpowiedź końcową.
