Strefa niebezpieczna to obszar wokół obiektu budowlanego, w którym istnieje ryzyko spadania materiałów lub narzędzi z wysokości. Wyznacza się ją po to, aby ochronić pracowników oraz osoby postronne przed uderzeniem spadającymi przedmiotami. W praktyce strefę taką należy wyraźnie wydzielić i oznakować, a dostęp do niej ograniczyć.
Zasada wyznaczania najmniejszego wymiaru liniowego tej strefy (liczonego od płaszczyzny obiektu) jest dwuetapowa:
- Krok 1: oblicz 1/10 maksymalnej wysokości, z której mogą spadać przedmioty.
- Krok 2: porównaj wynik z wartością minimalną 6,0 m i przyjmij wartość większą.
Dla wysokości 42 m:
- 1/10 z 42 m = 42 ÷ 10 = 4,2 m,
- ponieważ 4,2 m < 6,0 m, należy zastosować próg minimalny, czyli 6,0 m.
Dlatego poprawna odpowiedź to 6,00 m.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 2,40 m – to wartość kojarzona z innym wymaganiem (np. wysokością daszków ochronnych), a nie z szerokością strefy niebezpiecznej. Jest też niższa niż wymagane minimum 6,0 m.
- 4,20 m – to wynik samego dzielenia 42/10, ale pomija warunek "nie mniej niż 6,0 m". To najczęstsza pułapka w takich zadaniach.
- 1,50 m – to typowa wartość występująca przy wymaganiach dla ogrodzeń/balustrad, nie jest jednak wymiarem strefy niebezpiecznej. Jest zdecydowanie za mała i nie spełnia progu minimalnego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w przepisie lub tabeli widzisz zapis "1/10 wysokości, lecz nie mniej niż 6,0 m", zawsze sprawdzaj oba warunki. Najpierw liczysz, a potem stosujesz minimum, jeśli obliczenie daje mniejszą wartość.
