W doborze ciągnika do narzędzia uprawowego kluczowa jest zasada porównania mocy dostępnej z mocą wymaganą przez narzędzie. W praktyce przyjmuje się, że ciągnik powinien mieć moc nie mniejszą niż zapotrzebowanie z danych technicznych narzędzia, a dodatkowo korzystna jest pewna rezerwa na zmienne warunki (np. cięższa gleba, większy opór toczenia, praca na uwrociach).
Tabela dla pługa obracalnego wskazuje dwa parametry: liczbę korpusów oraz zapotrzebowanie mocy. Dla pługa 4‑korpusowego podano zapotrzebowanie 130 KM. Oznacza to, że ciągnik o mocy niższej niż 130 KM będzie pracował w przeciążeniu: spadnie prędkość robocza, wzrośnie poślizg kół, zużycie paliwa i ryzyko szybszego zużycia podzespołów.
Analiza podanych opcji polega na prostym sprawdzeniu, które moce są ≥ 130 KM:
- 155 KM – spełnia wymaganie, więc ciągnik nadaje się do współpracy z tym pługiem i zapewnia zapas mocy.
- 110 KM – wartość poniżej 130 KM, więc ciągnik jest za słaby do takiego pługa w typowych warunkach.
- 90 KM – również poniżej wymaganego minimum, ryzyko przeciążenia i niewłaściwej jakości pracy.
- 76 KM – zdecydowanie niewystarczające, szczególnie dla pługa obracalnego, który jest zwykle bardziej wymagający niż pług tradycyjny.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Każda z nich proponuje ciągnik o mocy niższej niż zapotrzebowanie narzędzia z tabeli. To typowy błąd polegający na wybieraniu "prawie wystarczającej" mocy bez uwzględnienia wartości wymaganej oraz realnych strat w polu (poślizg, opór gleby). W zadaniach egzaminacyjnych zawsze warto najpierw odczytać próg wymagań z tabeli, a dopiero potem porównywać parametry maszyn.
