W scaleniu gruntów zasadą jest zachowanie równowartości (wartości szacunkowej) gruntów uczestnika przed i po scaleniu. Z tego powodu powierzchnia działek po scaleniu nie musi być identyczna jak przed scaleniem, bo zmiana jakości/klasy gruntów może powodować, że tę samą wartość uzyskuje się przy innej powierzchni.
Jednocześnie przepisy ograniczają, kiedy taką zmianę można wprowadzić bez zgody uczestnika. Kluczowy jest limit dopuszczalnej różnicy powierzchni wydzielonych gruntów w stosunku do powierzchni gruntów objętych scaleniem: co do zasady nie więcej niż 20%, a dla gruntów o szczególnie wysokiej przydatności rolniczej lub przeznaczonych w planie na cele nierolnicze – nie więcej niż 10%.
W zadaniu nie trzeba nic przeliczać, ponieważ tabela podaje wprost różnice w procentach dla uczestników. Należy porównać każdą wartość z dopuszczalnym progiem. Tylko różnica 9% mieści się zarówno w limicie 20%, jak i w bardziej rygorystycznym limicie 10%. Pozostałe różnice (22%, 24% i 35%) przekraczają 20%, więc w takim przypadku nie spełniają warunku prawidłowego wydzielenia bez zgody.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wskazują uczestników, u których różnica powierzchni jest zbyt duża, aby można było ją narzucić bez ich zgody. Częstą pułapką jest też mylenie różnicy powierzchni z różnicą wartości: próg 3% dotyczy rozliczeń wartości (dopłat), a nie tego, czy sama zmiana powierzchni jest dopuszczalna bez zgody.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj, czy w tabeli jest kolumna z procentem – zwykle to ona jest bezpośrednim "kluczem" do porównania z limitem ustawowym.
