W tego typu zadaniach kluczowe jest, że środek podaje się zwykle jako dawkę na jednostkę powierzchni (np. g/m² lub kg/m²). Dlatego pierwszym krokiem jest policzenie pola podłogi pomieszczenia.
1) Pole powierzchni
Pomieszczenie ma wymiary 3 m × 5 m, więc:
P = 3 × 5 = 15 m².
2) Zastosowanie dawki maksymalnej
Z materiału do zadania odczytuje się maksymalną dawkę preparatu na 1 m². Całkowitą ilość środka oblicza się wzorem:
m = P × d, gdzie: P – powierzchnia (m²), d – dawka maksymalna (np. kg/m²).
3) Kontrola jednostek
Jeżeli dawka jest podana w gramach na m², wynik w gramach trzeba przeliczyć na kilogramy (1000 g = 1 kg). Brak kontroli jednostek jest najczęstszą przyczyną błędów.
Dlaczego poprawny wynik to 1,5 kg?
Po podstawieniu pola 15 m² oraz dawki maksymalnej z materiału otrzymuje się ilość odpowiadającą 1,5 kg. To wartość spójna z rachunkiem powierzchniowym i właściwym przeliczeniem jednostek.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 150 g – typowy błąd "zaniżenia" przez pomylenie jednostek lub użycie dawki minimalnej zamiast maksymalnej.
- 500 g – często wynika z niepełnego przeliczenia (np. policzenia w gramach, ale błędnego dzielenia przez 1000) albo użycia innej niż maksymalna dawki.
- 1,0 kg – może wynikać z błędnego pola (np. przyjęcia 10 m²) lub z zastosowania dawki pośredniej, a nie maksymalnej.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze wypisz jednostki przy każdym kroku (m², g/m², kg) i na końcu sprawdź, czy wynik ma sens: większa powierzchnia lub większa dawka musi dawać większą masę preparatu.
