Rozwój psychomotoryczny przebiega etapami, a dla każdego z nich typowe są inne kompetencje ruchowe, poznawcze i językowe. W pytaniu trzeba wskazać ten etap, którego opis nie pasuje do przeciętnych możliwości dziecka w danym wieku.
Odpowiedź "Przedszkolak" jest poprawna, ponieważ zapis "potrafi czytać i pisać, rozumie zasady gry w szachy" opisuje zwykle wiek szkolny, a nie przedszkolny. W przedszkolu pojawiają się raczej umiejętności przygotowawcze: bogacenie słownictwa, budowanie zdań, rozwój funkcji społecznych i poznawczych, a także elementy gotowości szkolnej (np. zainteresowanie literami). Pełne, samodzielne czytanie i pisanie oraz strategiczne myślenie potrzebne w szachach najczęściej rozwijają się później.
Dlaczego pozostałe opisy są akceptowalne jako typowe ujęcie etapów?
- "Noworodek" – reagowanie na bodźce (światło, dźwięk) jest typowe, a "odruch chwytny" to przykład odruchu pierwotnego. To ważne rozróżnienie: odruch jest reakcją mimowolną, nie świadomą umiejętnością.
- "Niemowlę" – raczkowanie często pojawia się w drugiej połowie 1. roku życia, a poznawanie świata dotykiem i ustami (smak) jest charakterystyczne dla tego okresu.
- "Małe dziecko" – samodzielne chodzenie oraz pierwsze słowa to częste kamienie milowe wieku poniemowlęcego (około 1–2 r.ż.), więc opis pasuje do ogólnej charakterystyki.
W praktyce opiekunka dziecięca wykorzystuje takie normy do doboru aktywności i do wychwytywania sytuacji, gdy oczekiwania wobec dziecka są zbyt wysokie (presja na czytanie/pisanie) lub gdy potrzebna jest konsultacja specjalistyczna. Warto pamiętać, że normy mają charakter przedziałów, a nie sztywnych terminów, ale niektóre kompetencje (np. pełne czytanie/pisanie) są wyraźnie powiązane z gotowością szkolną.
