Wybór gruntu pod fundamenty w ujęciu egzaminacyjnym zwykle opiera się na porównaniu nośności podłoża oraz cech, które wpływają na zachowanie gruntu pod obciążeniem (m.in. spoistość i warunki wodne). W tej konkretnej tabeli kluczowym parametrem jest bezpośrednio podana nośność, więc odpowiedź należy wyprowadzić z porównania opisów.
Odpowiedź "Ił" jest poprawna, ponieważ w tabeli jako jedyny ma przypisaną wysoką nośność. Skoro pytanie brzmi "najbardziej odpowiedni do budowy fundamentów", a w danych wejściowych nośność jest głównym wyróżnikiem, to grunt o najwyższej nośności jest najlepszym wyborem.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują (na podstawie tej tabeli):
- "Piasek" ma wskazaną niską nośność, więc według zestawienia będzie mniej korzystny do przenoszenia obciążeń z budynku.
- "Żwir" ma nośność średnią, czyli gorszą niż ił w przedstawionych danych.
- "Gleba organiczna" ma nośność niską; takie grunty w praktyce często wymagają wymiany lub wzmocnienia, bo mogą nadmiernie się odkształcać.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w zadaniu jest tabela z parametrami, najpierw ustal, który parametr jest kryterium decyzji (tu: nośność), a dopiero potem porównuj opcje. Unikaj kierowania się skojarzeniami ("żwir jest twardy, więc najlepszy"), gdy dane w treści mówią inaczej.
