Dobór metody motywowania w terapii zajęciowej powinien opierać się na tym, co dla podopiecznego jest znaczące (zainteresowania, wartości) oraz na realnych możliwościach wykonania zadania. W tabeli widać dwie silne preferencje: zainteresowanie muzyką oraz lubienie pracy w grupie. Jednocześnie występują ograniczenia: mniejsza sprawność manualna i trudności z dłuższą koncentracją.
Odpowiedź "Zorganizowanie zajęć muzycznych w grupie." jest trafna, bo łączy oba elementy motywujące: zainteresowanie tematyką (muzyka) i preferowaną formę (grupa). Dodatkowo aktywności muzyczne można łatwo dostosować do ograniczeń manualnych (np. elementy słuchowe, rytmika, proste instrumenty, wspólne klaskanie, wybór utworów), a praca w grupie często wspiera utrzymanie zaangażowania dzięki interakcjom i jasnej strukturze zajęć.
- "Zaproponowanie zajęć z rysowania." może być nieadekwatne, ponieważ rysowanie zwykle wymaga sprawności manualnej i precyzji. Nawet jeśli da się je adaptować, nie wynika ono z preferencji podopiecznego podanych w tabeli, więc motywacyjnie bywa słabsze.
- "Zorganizowanie indywidualnych zajęć z matematyki." nie wynika z zainteresowań i dodatkowo stoi w sprzeczności z preferencją pracy w grupie. Matematyka bywa też kojarzona z oceną i wysiłkiem poznawczym, co może obniżać chęć udziału w terapii.
- "Zaproponowanie zajęć z pisania na komputerze." nie musi rozwiązać problemu manualnego (obsługa klawiatury/myszy też wymaga koordynacji), a przy trudnościach z koncentracją zadanie może okazać się zbyt monotonne. Ponadto nie wykorzystuje wskazanego zainteresowania muzyką ani potrzeby pracy grupowej.
W praktyce terapeuta zajęciowy zwiększa motywację, gdy proponuje aktywność atrakcyjną, wykonalną i społecznie wspierającą, a następnie stopniuje trudność i czas trwania, aby dopasować je do możliwości uwagowych podopiecznego.
