Wartość (koszt) planowanego zużycia barytu w zadanym interwale wyznacza się zawsze według schematu: ilość barytu w interwale × cena jednostkowa. Ponieważ w treści odwołano się do "fragmentu projektu płuczki wiertniczej", dane wejściowe (np. planowane dosypy barytu, zużycie na metr, zużycie na etap lub tabela materiałowa) należy odczytać z projektu i ograniczyć wyłącznie do odcinka 30–150 m.
Typowa poprawna procedura rozwiązania wygląda tak:
- Krok 1: zidentyfikować w projekcie pozycję "baryt" oraz sposób podania zużycia (na cały odcinek, na metr, na zabieg, na objętość płuczki).
- Krok 2: policzyć łączną ilość barytu dla interwału 30–150 m. Jeżeli projekt podaje wartości dla krótszych odcinków, należy je zsumować tylko dla tych, które mieszczą się w interwale.
- Krok 3: sprawdzić jednostki. Jeśli ilość jest w kilogramach, a cena w PLN/t, trzeba wykonać przeliczenie na tony (lub odwrotnie) przed mnożeniem.
- Krok 4: obliczyć koszt w PLN: ilość × cena. Wynik zaokrąglić zgodnie z zasadami w projekcie/kosztorysie (zwykle do 2 miejsc po przecinku).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Najczęściej reprezentują typowe pomyłki rachunkowe: 10 605,00 PLN może wynikać z drobnego błędu w sumowaniu lub zaokrągleniu; 10 000,00 PLN bywa wynikiem zbyt "okrągłego" szacowania bez przeliczeń; 10 955,00 PLN może pochodzić z policzenia większego zakresu niż 30–150 m albo z błędnego przeliczenia jednostek. Poprawny wynik musi wynikać bezpośrednio z danych z projektu płuczki i obejmować dokładnie wskazany interwał.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim wybierzesz odpowiedź, zapisz obok działań jednostki (kg, t, PLN/t). To prosta kontrola, która szybko wychwytuje błąd 10×.
