W typowym styczniku występuje cewka elektromagnetyczna (A1–A2) oraz zestyki: zwierne NO i rozwierne NC. Diagnostyka na podstawie omomierza polega na porównaniu rezystancji w dwóch stanach: nieaktywnym (cewka bez zasilania, mechanizm nieprzyciągnięty) oraz aktywnym (po zadziałaniu – ręcznie lub po zasileniu cewki).
Interpretacja zestyków:
- NO: w stanie nieaktywnym powinno być rozwarcie (rezystancja dąży do ∞), a po aktywacji zwarcie (rezystancja bliska 0 Ω).
- NC: w stanie nieaktywnym powinno być zwarcie (~0 Ω), a po aktywacji rozwarcie (∞).
Z pomiarów wynika, że zestyki 1–2 i 5–6 zachowują się jak sprawne NO: ∞ Ω przed zadziałaniem i około 0,1 Ω po zadziałaniu. Zestyk 7–8 zachowuje się jak sprawny NC: około 0,1 Ω w stanie nieaktywnym i ∞ Ω w stanie aktywnym.
Usterka toru 3–4: dla 3–4 odczyt to ∞ Ω zarówno w stanie nieaktywnym, jak i aktywnym. Dla zestyku NO oznacza to brak zwierania po zadziałaniu (np. wypalenie, zanieczyszczenie, erozja lub uszkodzenie mechaniczne), czyli zestyk jest "zły".
Usterka cewki: zmierzona rezystancja A1–A2 wynosi 2 Ω. Dla cewki 230 V typowe wartości są rzędu kiloohmów; tak niska rezystancja wskazuje na zwarcie międzyzwojowe. Skutkiem byłby nadmierny prąd i szybkie przegrzewanie, a w praktyce zadziałanie zabezpieczeń lub uszkodzenie aparatu.
Dlatego poprawna odpowiedź to taka, która jednocześnie wskazuje: uszkodzony zestyk 3–4 oraz zwarcie międzyzwojowe cewki. Pozostałe warianty są błędne, bo pomijają jeden z dwóch jednoznacznych objawów: albo ignorują ∞/∞ na 3–4, albo uznają 2 Ω cewki za stan prawidłowy.
