Gładź tynkarska jest warstwą wykończeniową, której celem jest uzyskanie możliwie równej i gładkiej powierzchni. Z tego powodu wymagania materiałowe dla gładzi są bardziej restrykcyjne niż dla warstw podkładowych tynku.
W przytoczonym wyciągu ze specyfikacji technicznej kluczowe są dwa elementy:
- Uziarnienie piasku: do gładzi piasek ma być drobnoziarnisty i ma całkowicie przechodzić przez sito o prześwicie 0,5 mm. Taka frakcja ogranicza wyczuwalne ziarenka i ułatwia uzyskanie gładkiej faktury.
- Zestaw podstawowych materiałów zaprawy: wskazano piasek, wapno, cement portlandzki 32,5 bez dodatków oraz wodę. Wapno poprawia plastyczność i urabialność, cement daje wytrzymałość, a woda umożliwia zarobienie mieszanki.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: piasek o ziarnach maks. 0,5 mm, wapno, cement portlandzki 32,5 bez dodatków, woda.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Wariant z piaskiem 0,5–1,0 mm dotyczy frakcji zbyt grubej jak na gładź; taka zaprawa będzie dawała chropowatą powierzchnię. Dodatkowo pojawia się inny cement (biały) niż wymagany w ST.
- Wariant z piaskiem 1,0–2,0 mm jest typowy raczej dla warstw podkładowych; do gładzi nie spełni warunku przejścia przez sito 0,5 mm. Zmieniono też rodzaj cementu na murarski z dodatkami, co nie odpowiada zapisowi "portlandzki bez dodatków".
- Wariant z piaskiem min. 2,0 mm jest zdecydowanie niezgodny z wymaganiami dla gładzi, a "cement specjalny" nie odpowiada precyzyjnie wskazanemu typowi cementu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w poleceniu jest "na podstawie wyciągu ze specyfikacji", szukaj w tekście słów-kluczy takich jak sito, prześwit, frakcja, bez dodatków i wybieraj odpowiedź, która odtwarza wymagania bez "ulepszania" ich innymi materiałami.
