Sprawność optyczna płaskiego kolektora słonecznego opisuje jego zdolność do zamiany promieniowania padającego na powierzchnię kolektora na użyteczne ciepło z pominięciem strat optycznych (np. odbicia od szyby, absorpcji w osłonie, niedoskonałości absorbera). W dokumentacjach i wynikach badań spotyka się ją często jako parametr η0 (eta zero), czyli sprawność przy zerowej różnicy temperatur między czynnikiem a otoczeniem.
Jak rozwiązać to zadanie poprawnie na egzaminie:
- Znajdź w tabeli technicznej pozycję/kolumnę dotyczącą sprawności optycznej (najczęściej η0).
- Porównaj wartości tego parametru dla wszystkich czterech kolektorów.
- Wybierz kolektor z najwyższą wartością – to on ma najwyższą sprawność optyczną.
Odpowiedź "A." jest poprawna, ponieważ w przedstawionej tabeli kolektor oznaczony jako A ma największą wartość sprawności optycznej (η0) w porównaniu do pozostałych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne (typowe pułapki):
- "B.", "C.", "D." – wskazują modele o niższej sprawności optycznej w tabeli. Częstym błędem jest wybór kolektora o lepszych (niższych) współczynnikach strat cieplnych zamiast najwyższej η0.
- Inny błąd to porównywanie parametrów, które nie są sprawnością optyczną (np. powierzchnia apertury, pojemność, dopuszczalne ciśnienie), bo mogą wyglądać "technicznie ważniej", ale nie odpowiadają na pytanie.
Wskazówka: jeśli w zadaniach pojawiają się parametry η0 oraz współczynniki strat, to η0 odpowiada za część optyczną (transmisja/absorpcja), a współczynniki strat opisują zachowanie przy rosnącej różnicy temperatur. Pytanie dotyczy wyłącznie części optycznej.
