W zadaniach z klasyfikacji jakości wody kluczowe jest podejście wieloparametrowe: tlen rozpuszczony, pH, sucha pozostałość oraz zawartość jonów metali (tu: rtęci) opisują różne aspekty stanu wody. Aby wskazać próbkę "prawidłowo zaklasyfikowaną", należy porównać podane wyniki z kryteriami przypisanymi do poszczególnych klas jakości.
Dlaczego poprawna jest próbka 2? Ponieważ jej wartości w każdym z badanych obszarów odpowiadają temu, co jest wymagane dla klasy II: parametr tlenowy nie wskazuje na istotne deficyty, pH pozostaje w zakresie akceptowanym dla tej klasy, sucha pozostałość nie sugeruje nadmiernej mineralizacji, a poziom jonów rtęci nie stanowi czynnika dyskwalifikującego. Innymi słowy, nie występuje tu pojedynczy "parametr limitujący", który wymuszałby przypisanie próbki do klasy niższej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? W próbkach oznaczonych inaczej niż 2 występuje co najmniej jedna cecha niezgodna z deklarowaną klasą: typowo może to być zbyt niska zawartość tlenu (sygnał pogorszenia warunków tlenowych), pH odbiegające od wymaganego zakresu (zbyt kwaśne lub zbyt zasadowe), zbyt wysoka sucha pozostałość (wskazująca na większą ilość substancji rozpuszczonych) albo obecność jonów rtęci na poziomie, który klasyfikuje wodę gorzej niezależnie od pozostałych parametrów.
Wskazówka egzaminacyjna: pracuj systematycznie. Najpierw sprawdź każdy parametr osobno dla każdej próbki w odniesieniu do kryteriów klas, a dopiero potem podejmij decyzję. Unikniesz w ten sposób "uśredniania w głowie" oraz błędu, w którym dobry wynik jednego parametru przesłania przekroczenie w innym, szczególnie w przypadku metali ciężkich.
