W dachach płaskich w układzie warstw (np. podłoże, paroizolacja, termoizolacja, hydroizolacja) może pojawiać się wilgoć w postaci pary wodnej. Para może przenikać z wnętrza budynku, może też zostać uwięziona w warstwach na etapie robót (np. wilgotne podłoże, niedosuszone materiały). Jeśli wilgoć nie ma możliwości ujścia, może prowadzić do niekorzystnych zjawisk: zawilgocenia izolacji, spadku jej parametrów, a w hydroizolacji do powstawania pęcherzy i odspojeń wskutek ciśnienia pary.
Kominki wentylacyjne (odpowietrzniki) stosuje się właśnie po to, aby stworzyć drogę ujścia dla pary wodnej z układu warstw i umożliwić ich odpowietrzanie. Dlatego poprawna odpowiedź to: Odprowadzenia pary wodnej.
- Napowietrzania styropianu – to zbyt potoczne i mylące ujęcie. Celem nie jest "wentylowanie" samego materiału termoizolacyjnego jako takiego, tylko odprowadzenie wilgoci (pary) z przestrzeni w przegrodzie dachowej.
- Zabezpieczenia blachy przez korozją – kominek wentylacyjny nie pełni funkcji antykorozyjnej. Korozję ogranicza się doborem materiału, powłokami ochronnymi i poprawnym wykonaniem detali, a nie przez odpowietrzniki warstw izolacyjnych.
- Ochrony podkładu przed wodą opadową – przed opadami chroni przede wszystkim warstwa hydroizolacji oraz prawidłowe obróbki i spadki. Kominek nie zastępuje hydroizolacji; jego rola dotyczy wilgoci w postaci pary wodnej uwięzionej w układzie warstw.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: jeśli element na dachu płaskim nazywa się "kominek wentylacyjny/odpowietrznik", to jego funkcja jest związana z wilgocią i parą wodną w przegrodzie, a nie z opadami czy korozją. Przy analizie rysunku szukaj też, czy kominek jest pokazany jako przejście przez hydroizolację z wyprowadzeniem ponad pokrycie – to typowy znak elementu do odpowietrzania warstw.
