W zadaniach z suwmiarką wynik odczytu powstaje z dwóch etapów: skali głównej i noniusza. Najpierw odczytuje się pełne milimetry (a czasem także 0,5 mm) widoczne na lewo od zera noniusza. To jest część "bazowa" pomiaru.
Następnie szuka się na noniuszu tej kreski, która dokładnie pokrywa się z dowolną kreską skali głównej. Numer tej kreski mnoży się przez wartość jednej działki noniusza (np. 0,05 mm lub 0,02 mm – zależnie od typu suwmiarki przedstawionego na rysunku). Otrzymaną poprawkę dodaje się do wyniku ze skali głównej.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "89,65 mm"? Oznacza to, że na skali głównej widać było 89 mm (lub 89,5 mm – zależnie od konstrukcji) do zera noniusza, a na noniuszu zbieżność kreski dawała dodatkowe 0,65 mm. Taki zapis jest typowy dla suwmiarki o rozdzielczości pozwalającej na setne części milimetra, gdy rysunek wskazuje odpowiednią podziałkę.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wartość "88,40 mm" zwykle wynika z błędnego odczytania skali głównej o 1 mm (zero noniusza zostało "cofnięte" w porównaniu z rzeczywistym położeniem) i/lub dobrania niewłaściwej kreski zbieżnej. "84,75 mm" sugeruje dużo większe przesunięcie – typowy skutek pomylenia dziesiątek milimetrów lub odczytu z innego miejsca skali. "90,70 mm" wskazuje na przeskoczenie do kolejnego milimetra na skali głównej (błąd o około 1 mm) i dodatkowo inną interpretację noniusza.
Wskazówki egzaminacyjne:
- Zawsze sprawdź, czy zero noniusza minęło już daną kreskę milimetrową.
- Szukaj kreski idealnie zbieżnej, nie "prawie".
- Zapisuj wynik z dokładnością wynikającą z noniusza (nie zaokrąglaj bez podstaw).
