Aby wskazać średnicę "mieszczącą się w granicach tolerancji", trzeba potraktować tolerancję jako przedział dopuszczalnych wartości. Ten przedział wyznaczają wymiary graniczne, czyli:
- wymiar dolny = wymiar nominalny + odchyłka dolna,
- wymiar górny = wymiar nominalny + odchyłka górna.
Kluczowy etap to poprawny odczyt z rysunku technicznego: jaki jest wymiar nominalny średnicy oraz jakie są podane odchyłki (z uwzględnieniem znaków "+" i "−"). Dopiero potem porównuje się każdą z podanych w odpowiedziach wartości z otrzymanym przedziałem. Wartość 38,02 mm spełnia warunek, bo jest nie mniejsza od granicy dolnej i jednocześnie nie większa od granicy górnej.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne? Wariant 37,98 mm sugeruje typową pomyłkę: zejście poniżej dolnej granicy (np. przez nieuwagę na znak odchyłki albo przesunięcie przecinka). Wariant 37,75 mm jest wyraźnie oddalony od poprawnego zakresu i odpowiada sytuacji, gdy detal byłby zbyt mały (zwykle dyskwalifikuje to część w montażu, bo może powstać nadmierny luz lub brak właściwego pasowania). Wariant 38,28 mm to z kolei przekroczenie górnej granicy, czyli detal jest "za duży" (ryzyko braku możliwości montażu lub konieczności dodatkowej obróbki).
Wskazówka egzaminacyjna: po wyznaczeniu wymiarów granicznych zapisz je jako nierówność, np. dolny ≤ d ≤ górny. Potem każdą odpowiedź sprawdzaj jak w teście "należy do przedziału" — to ogranicza błędy wynikające z pośpiechu.
