W układzie hamulca osnowowego zadaniem mechanizmu jest utrzymanie kontrolowanego oporu rozwijania osnowy, co przekłada się na napięcie osnowy P podczas tkania. W praktyce napięcie to jest wynikiem równowagi między siłą "ciągnącą" osnowę (wynikającą z pracy krosna i odbioru tkaniny) a momentem hamującym wytwarzanym przez hamulec.
Jeżeli chcemy obniżyć napięcie osnowy, musimy zmniejszyć moment hamujący. W typowym rozwiązaniu z dźwignią i obciążnikiem moment zależy od dwóch rzeczy: wartości siły (np. ciężaru obciążnika) oraz ramienia tej siły i ramienia przenoszącego nacisk na element cierny. Zmiana długości odcinków dźwigni (a lub b) zmienia przełożenie, a więc to, jak skutecznie ciężar obciążnika zamienia się w docisk/hamowanie.
Odpowiedź "Skrócić odcinek b dźwigni hamulca." prowadzi do zmniejszenia przełożenia w części odpowiedzialnej za wywołanie hamowania. Skutkiem jest mniejszy docisk elementów ciernych (lub mniejsza siła oddziałująca na hamulec), a więc mniejszy opór rozwijania osnowy i niższe napięcie P.
Pozostałe propozycje nie spełniają celu:
- "Skrócić odcinek a dźwigni hamulca." może w zależności od konstrukcji zwiększać skuteczność docisku lub nie wpływać na niego w oczekiwany sposób; bezpośrednio nie jest typowym kierunkiem zmniejszania hamowania w takim układzie.
- "Zwiększyć masę obciążnika m." zwiększa siłę działającą na dźwignię, a więc zwykle zwiększa moment hamujący i podnosi napięcie osnowy.
- "Wydłużyć odcinek b dźwigni hamulca." działa odwrotnie niż skrócenie: zwykle zwiększa przełożenie i skuteczność hamowania, co prowadzi do wzrostu napięcia osnowy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się zmiany masy obciążnika i długości ramion, najpierw ustal, czy pytanie dotyczy zwiększenia czy zmniejszenia hamowania, a potem dobierz zmianę, która zmniejsza moment (mniejsza siła lub mniejsze ramię/przełożenie w torze docisku).
