W pytaniach opartych o skalę jakości powietrza kluczowa jest zasada: o ocenie decyduje ten parametr, który ma najgorszą kategorię (czyli jego stężenie mieści się w najwyższym przedziale skali oznaczającym "bardzo złą jakość"). Nie wykonuje się tu obliczeń – porównuje się odczyty z przypisanymi przedziałami.
PM2,5 to drobna frakcja pyłu zawieszonego, która często najszybciej przekracza progi alarmowe w warunkach smogu. Jeżeli w wynikach pomiarów właśnie PM2,5 znajduje się w zakresie opisanym na skali jako "bardzo zła jakość powietrza", to ten parametr należy wskazać jako decydujący o ocenie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne w tym zadaniu?
- NO2 – może pogarszać jakość powietrza, ale jest poprawny tylko wtedy, gdy jego wynik na skali osiąga kategorię "bardzo złą". Jeśli pozostaje w niższej klasie, nie determinuje oceny.
- SO2 – analogicznie: sam fakt, że jest zanieczyszczeniem, nie wystarcza. Liczy się przypisanie do klasy w skali na podstawie wyniku.
- O3 – również bywa problemem (np. epizody fotochemiczne), ale w tym zestawie wyników nie osiąga klasy "bardzo złej", więc nie jest wskaźnikiem decydującym.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze porównaj wszystkie podane wyniki z przedziałami na skali i wybierz parametr z najgorszą kategorią. Nie sugeruj się wyłącznie intuicją, że "ozon jest groźny" lub "NO2 jest z ruchu drogowego" – o odpowiedzi decyduje skala i wynik.
