W pomiarze sytuacyjnym metodą ortogonalną (domiarów prostokątnych) położenie szczegółu terenowego wyznacza się przez odkładanie od linii bazowej: odciętej (wzdłuż linii) oraz domiaru prostopadłego (prostopadle do linii). Ponieważ wraz ze wzrostem odległości narasta wpływ błędów (np. tyczenia prostopadłości, pomiaru odległości, stabilności punktów), w praktyce stosuje się ograniczenia dotyczące tego, jak długi może być domiar prostokątny do danego rodzaju obiektu.
W tym zadaniu kluczowa jest umiejętność odczytu właściwej pozycji z tabeli: trzeba znaleźć wiersz/kolumnę odnoszącą się do budynku oraz parametr opisany jako dopuszczalna (maksymalna) długość domiaru prostokątnego. Z tabeli wskazany limit wynosi 25 m, więc taka odpowiedź jest poprawna.
Dlaczego pozostałe wartości nie pasują:
- "0,10 m" – to wielkość rzędu centymetrów, typowa dla wymagań dokładnościowych lub dopuszczalnych odchyłek położenia, a nie dla długości domiaru do obiektu w terenie.
- "0,05 m" – analogicznie jest to wartość "dokładnościowa" (5 cm), myląca, jeśli uczeń automatycznie łączy tabelę z tolerancjami zamiast z ograniczeniami długości domiaru.
- "50 m" – taka długość jest na tyle duża, że w typowych warunkach metody ortogonalnej zwiększałaby ryzyko przekroczenia wymagań dokładnościowych; zadanie wskazuje na mniejszy limit wynikający z tabeli.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź jednostkę i nazwę parametru w tabeli. Jeśli pytanie dotyczy "długości domiaru", szukasz wartości w metrach, a nie wartości rzędu centymetrów.
