KWALIFIKACJA TKO3 - STYCZEŃ 2021

PYTANIE NR 6.
Na podstawie tabeli wskaż, jaki rodzaj gruntu uzyskano w trakcie badań polowych, jeżeli próba rozmakania trwała 15 godzin, a podczas próby rozcierania w wodzie były wyczuwalne pojedyncze ziarna piasku.
Ilustracja przedstawia tabelę, która jest częścią egzaminu zawodowego dla technika dróg kolejowych i obiektów
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wynik rozpoznaje się przez porównanie czasu rozmakania i wrażeń z rozcierania w wodzie z tabelą klasyfikacyjną.
Opis "15 godzin" oraz "pojedyncze wyczuwalne ziarna piasku" odpowiada gruntowi spoistemu z niewielką domieszką piasku, czyli glinie zwięzłej, a nie iłowi ani gruntom pylastym.

Pełne wyjaśnienie:

W badaniach polowych grunty drobnoziarniste (spoiste) często rozpoznaje się makroskopowo na podstawie prostych prób, a następnie dopasowuje wynik do tabeli identyfikacyjnej. W tym zadaniu podano dwie informacje: czas trwania próby rozmakania oraz odczucia z próby rozcierania w wodzie. Zestawienie tych cech w tabeli pozwala wskazać nazwę gruntu.

Dlaczego poprawna jest odpowiedź "Glina zwięzła."
Kluczowe są dwie przesłanki jednocześnie:

  • Czas rozmakania 15 godzin – wskazuje na grunt spoisty o zauważalnej odporności na rozmiękanie (nie jest to zachowanie typowe dla gruntów zdominowanych przez frakcję pylastą lub dla mieszanin, które szybko tracą spójność po nawodnieniu).
  • Wyczuwalne pojedyncze ziarna piasku podczas rozcierania w wodzie – sugerują, że materiał ma charakter gruntu spoistego, ale zawiera domieszkę piasku. To pcha rozpoznanie w stronę glin (mieszanin frakcji iłowej/pylastej z piaskową), a nie "czystych" iłów.

Po połączeniu tych cech tabela (do której odwołuje się treść zadania) prowadzi do rozpoznania gliny zwięzłej.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe

  • "Glina pylasta." – akcentuje dominację frakcji pylastej. Przy takim rozpoznaniu zwykle oczekuje się innego obrazu w próbach (mniejszej "piaskowości" w odczuciu i/lub innej reakcji na długotrwałe nawodnienie). Sama obecność pojedynczych ziaren piasku nie czyni gruntu "pylastym".
  • "Ił pylasty." – ił to grunt bardziej "ilasty", zwykle bez wyraźnie wyczuwalnych ziaren piasku w rozcieraniu w wodzie (w opisie dominowałaby lepkość i bardzo drobna struktura). Podana informacja o ziarnach piasku jest tu istotnym sygnałem rozbieżności.
  • "Pył piaszczysty." – to grunt niespoisty/półspoisty o innym profilu zachowania w takich próbach. W tym zadaniu punkt ciężkości jest po stronie cech typowych dla gruntów spoistych (rozmakanie w czasie oraz opis rozcierania), więc wybór pyłu piaszczystego jest typowym skutkiem błędu polegającego na nadaniu zbyt dużego znaczenia słowu "piasek".

Wskazówka egzaminacyjna: nie wybieraj odpowiedzi tylko dlatego, że w opisie pojawia się "piasek". Najpierw ustal, czy opis dotyczy gruntu spoistego (czas rozmakania, zachowanie w rozcieraniu), a dopiero potem uwzględnij, czy jest to domieszka czy frakcja dominująca.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):

Próba rozmakania to proste badanie terenowe, w którym ocenia się, jak szybko próbka gruntu traci spójność po kontakcie z wodą.

Wynik pomaga odróżniać grunty o większej odporności na rozmiękanie (często bardziej spoiste) od tych, które szybko się rozpadają.

Próba rozcierania w wodzie polega na roztarciu zwilżonego gruntu między palcami i ocenie wrażeń dotykowych.

Wyczuwalne ziarna mogą wskazywać na domieszkę frakcji piaszczystej, a gładkość i "mączystość" częściej kojarzą się z frakcją pylastą.

Bo pozwala rozróżnić grunt "czysty" (np. bez wyraźnych ziaren) od gruntu z domieszką piasku.

W praktyce geotechnicznej taka domieszka zmienia zachowanie gruntu, np. filtrację i podatność na rozmywanie, co ma znaczenie dla podtorza.

W opisach terenowych ił zwykle kojarzy się z bardzo drobną frakcją i brakiem wyczuwalnych ziaren, a glina częściej jest mieszaniną frakcji drobnych z dodatkiem piasku.

Najpewniej robi się to przez dopasowanie cech z prób do tabeli identyfikacyjnej używanej na zajęciach.

Gdy pojawia się długotrwałe zawilgocenie i słabe odwodnienie, bo grunty spoiste mogą tracić nośność, uplastyczniać się i powodować nierówności toru.

Dlatego rozpoznanie rodzaju gruntu wspiera dobór robót: odwodnienie, wzmocnienia, wymiany warstw.

Zwykle nie. Czas rozmakania jest tylko jedną cechą i w tabelach identyfikacyjnych łączy się go z innymi obserwacjami, np. rozcieraniem w wodzie, lepkością czy wyczuwalnością ziaren.

Na egzaminie czytaj opis całościowo i dopiero wtedy dopasuj wiersz tabeli.

Najczęstsze błędy to: wybór odpowiedzi po pojedynczym słowie (np. "piasek"), mylenie nazw "glina" i "ił" oraz nieuwaga przy korzystaniu z tabeli (pomylenie kolumn albo kryteriów).

Pomaga zaznaczenie dwóch cech kluczowych i dopiero potem dopasowanie.

Domieszka piasku może zmieniać przepuszczalność i podatność na wypłukiwanie drobnych frakcji, a także zachowanie przy zawilgoceniu.

Dla podtorza to ważne przy decyzjach o odwodnieniu, doborze warstw ochronnych oraz wzmocnieniach podłoża.

Przy oględzinach i pracach utrzymaniowych: lokalizacja miejsc zamakania, ocena przyczyn wyboczeń/osiadań, planowanie robót podtorzowych oraz wstępne opisy w dokumentacji.

To nie zastępuje badań laboratoryjnych, ale pomaga szybko ocenić ryzyko i dobrać działania.

Ucz się pracy z tabelą identyfikacyjną: ćwicz dopasowanie opisów do nazw gruntów na wielu przykładach.

Dobrą metodą jest robienie fiszek "opis obserwacji → nazwa gruntu" oraz trenowanie rozróżniania pojęć: glina, ił, pył, piasek, domieszka.

info

Statystycznie 39% uczniów zna prawidłową odpowiedź. bardzo trudne

Materiały:

  • Materiały szkolne z geotechniki/podtorza dla kwalifikacji dotyczących utrzymania nawierzchni kolejowej
  • Instrukcje/wytyczne zarządcy infrastruktury dotyczące robót w podtorzu i rozpoznania gruntów (jeśli dostępne w szkole/zakładzie)
  • Podręczniki z geotechniki opisujące identyfikację makroskopową gruntów

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego