W odlewnictwie sposób utwardzania rdzeni wynika przede wszystkim z rodzaju spoiwa (materiału wiążącego), a nie z samej osnowy (np. piasek kwarcowy czy chromitowy). Technologia CO2 jest klasyczną metodą "zimnej rdzennicy", w której rdzeń wykonuje się z masy zawierającej szkło wodne (krzemian sodu), a następnie utwardza przez przedmuchiwanie dwutlenkiem węgla. W wyniku reakcji powstaje żel krzemionkowy, co powoduje szybkie związanie masy w temperaturze otoczenia.
Dlatego, analizując tabelę składu, należy szukać w kolumnie "materiał wiążący" pozycji "Szkło wodne". W zestawieniu tylko jedna masa ma takie spoiwo: "Mr2 – Szkło wodne – 7 cz. wag.". To jednoznacznie wskazuje, że jest to masa na rdzenie utwardzane CO2 (również dla odlewów staliwnych, jeśli technologia zakładowa to przewiduje).
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo zawierają inne spoiwa i odpowiadają innym technologiom:
- "Żywica fenolowa" wiąże się z technologiami żywicznymi (utwardzanie termiczne lub z utwardzaczem), a nie z gazowaniem CO2.
- "Bentonit" jest typowy dla mas wilgotnych (wiązanie i wytrzymałość uzyskiwana dzięki glinkom i wodzie), więc nie jest to proces CO2.
- "Glina kaolinowa" pełni rolę spoiwa ceramicznego/mineralnego w innych zastosowaniach; nie identyfikuje klasycznej technologii szkło wodne + CO2.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy metody utwardzania, najpierw sprawdź spoiwo (szkło wodne → CO2; bentonit → masa wilgotna; żywice → procesy żywiczne), a dopiero potem analizuj osnowę i jej wpływ na ogniotrwałość.
