Warstwa ścieralna to najwyższa, użytkowa warstwa nawierzchni, która ma bezpośredni kontakt z ruchem pojazdów. W przekroju poprzecznym drogi trzeba więc ustalić, na jakiej szerokości ta warstwa jest wykonywana.
Z opisu konstrukcji warstw (mieszanka mineralno-asfaltowa 4 cm, podbudowa 15 cm, warstwa odcinająca 10 cm) wynika, że warstwy te dotyczą jezdni, czyli centralnej części przekroju o szerokości 3,50 m. Pobocza mają własne spadki i w praktyce często mają konstrukcję uproszczoną lub inną niż jezdnia, więc nie należy ich automatycznie wliczać do powierzchni warstwy ścieralnej.
Do obliczenia powierzchni stosuje się prosty wzór:
P = b × L
- b – szerokość jezdni, na której układa się warstwę ścieralną (3,50 m),
- L – długość odcinka drogi (250 m).
Podstawienie danych daje:
P = 3,50 m × 250 m = 875 m²
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wartości takie jak 1500 m² wynikają z użycia szerokości całej korony drogi (np. 6,00 m) zamiast szerokości jezdni, a 500 m² lub 1000 m² to typowe skutki pomyłek rachunkowych albo przyjęcia nieprawidłowej szerokości. W tym zadaniu grubość 4 cm nie służy do obliczania pola (m²), tylko byłaby potrzebna dopiero przy liczeniu objętości mieszanki (m³) lub masy (t).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w rysunku są podane różne szerokości (jezdnia, pobocza, korona), najpierw ustal, który element ma daną warstwę, a dopiero potem wykonuj obliczenia.
