W zadaniach z doboru wentylatora z wykresu kluczowe jest wskazanie punktu pracy, czyli pary wartości wymaganych przez instalację: wydajności (strumienia objętości powietrza) i sprężu (różnicy ciśnień, jaką musi wytworzyć wentylator, aby pokonać opory przepływu).
Najpierw odczytuje się z treści wymagania: 1100 m3/h oraz 350 Pa. Następnie na wykresie charakterystyk Q–Δp lokalizuje się punkt o tych współrzędnych. Prawidłowo dobrany wentylator to taki, którego krzywa pracy przechodzi przez ten punkt albo obejmuje go w obszarze dopuszczalnym/zalecanym przez producenta (z odpowiednim zapasem i bez wchodzenia w strefy niekorzystne, np. skrajnie małych przepływów).
Odpowiedź "W3" jest właściwa, ponieważ na wykresie to właśnie charakterystyka oznaczona "W3" odpowiada wymaganiom 1100 m3/h przy 350 Pa.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo ich charakterystyki nie spełniają jednocześnie obu warunków:
- "W1" zwykle odpowiada niższemu sprężowi lub innemu zakresowi wydajności, więc w punkcie 1100 m3/h nie zapewnia 350 Pa.
- "W2" może zapewniać poprawny przepływ, ale przy zbyt małym albo zbyt dużym sprężu względem 350 Pa (punkt pracy wypada poza krzywą).
- "W4" może być przewymiarowany (inna krzywa), a punkt 1100 m3/h i 350 Pa nie leży na jego charakterystyce lub leży w niepożądanym zakresie.
W praktyce zawodowej technika inżynierii sanitarnej taki dobór ogranicza ryzyko sytuacji, w której instalacja nie osiąga wymaganej wymiany powietrza albo pracuje głośno i nieefektywnie energetycznie. Na egzaminie warto zawsze sprawdzać obie wartości jednocześnie i uważać na poprawny odczyt osi oraz jednostek.
