W hartowaniu stali kluczowym etapem jest austenityzowanie, czyli nagrzanie do temperatury, w której struktura przechodzi w austenit (lub w obszar, w którym uzyskuje się austenit o wymaganych cechach), a następnie szybkie chłodzenie prowadzące do powstania martenzytu. W praktyce temperatura austenityzowania/hartowania zależy m.in. od zawartości węgla, składu (dodatki stopowe), wielkości ziarna, wymiarów detalu i założeń technologii.
W tym zadaniu nie dobiera się temperatury "z pamięci", tylko odczytuje z wykresu przedział dla stali o 0,8% C. Z wykresu wynika zakres 750–790°C i to jest poprawna odpowiedź.
- 750–790°C — jest zgodne z polem/zakresem przypisanym na wykresie do stali o 0,8% C, dlatego jest poprawne.
- 740–860°C — to przedział zbyt szeroki i obejmujący temperatury, które według wykresu nie należą do zalecanego zakresu dla 0,8% C; taka odpowiedź często kusi, bo "zawiera" wiele możliwości, ale nie wynika z odczytu.
- 780–820°C — przesunięty ku wyższym temperaturom względem odczytu; może pasować do innych założeń/źródeł, ale nie do przedstawionego wykresu.
- 800–850°C — również zbyt wysoki zakres w porównaniu z tym, co wskazuje wykres dla 0,8% C.
Wskazówka egzaminacyjna: przy zadaniach "na podstawie wykresu" najpierw zaznacz na osi składu punkt 0,8% C, a potem odczytaj przedział temperatur z właściwej krzywej/obszaru i dopiero na końcu porównaj z odpowiedziami. To ogranicza pomyłki wynikające z "strzelania" wartościami zapamiętanymi z innych materiałów.
