W diagnostyce przewodu wielożyłowego pomiar rezystancji (lub test ciągłości) pozwala rozróżnić dwa podstawowe stany uszkodzenia: przerwę oraz zwarcie.
- Przerwa żyły występuje wtedy, gdy przewodnik jest uszkodzony (np. przecięty, poluzowany zacisk) i nie ma ciągłości elektrycznej. W praktyce omomierz pokaże bardzo dużą rezystancję, często jako przepełnienie zakresu/"OL". Taki wynik oznacza, że dana żyła nie przewodzi na całej długości.
- Zwarcie między żyłami oznacza niepożądane połączenie dwóch różnych żył (np. przez uszkodzoną izolację). Wtedy miernik pokaże bardzo małą rezystancję (bliską 0 Ω) pomiędzy tymi żyłami, mimo że nie powinny być połączone.
Odpowiedź "N i PE są zwarte oraz L3 jest przerwana." jest poprawna, bo łączy oba typy wniosków: (1) zwarcie pomiędzy dwiema różnymi żyłami (N–PE) oraz (2) brak ciągłości jednej z faz (L3), co skutkuje typowo brakiem zasilania tej fazy w obwodzie.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ nie odpowiadają temu zestawowi wniosków:
- Stwierdzenie, że "L1 i L2 są przerwane." wymagałoby wskazań braku ciągłości dla dwóch konkretnych żył jednocześnie, a nie tylko jednej (L3).
- Stwierdzenie, że "L1 i L2 są zwarte." oznaczałoby niską rezystancję pomiędzy L1 i L2, co jest innym rodzajem uszkodzenia (zwarcie międzyfazowe) niż zwarcie N–PE.
- Stwierdzenie, że "N i L3 są zwarte oraz PE jest przerwana." zmienia zarówno parę żył objętych zwarciem, jak i żyłę z przerwą; to inna diagnoza niż wynikająca z interpretacji zwarcia N–PE i przerwy L3.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw przypisz wynikom pomiarów znaczenie (niska rezystancja = zwarcie, bardzo duża rezystancja = przerwa), a dopiero potem dopasuj do tego konkretną parę żył i żyłę z brakiem ciągłości.
