W konduktometrii mierzy się zdolność roztworu do przewodzenia prądu. Zależy ona od liczby jonów (ich stężenia/aktywności), ich ładunku oraz ruchliwości. Dlatego przy porównywalnych warunkach pomiaru (ta sama temperatura, podobny typ roztworu, ten sam układ pomiarowy) próbka o niższej konduktancji zwykle zawiera mniej jonów, a więc ma mniejszą zawartość soli/elektrolitów.
Z przedstawionej tabeli wynika, że wartości konduktancji układają się następująco: B (0,8) < D (1,0) < A (1,2) < C (1,5) mS/cm. Stąd wniosek "Próbka B ma najniższą zawartość soli." jest bezpośrednio uzasadniony danymi, ponieważ próbka B ma najmniejszą konduktancję, czyli najmniejszą liczbę nośników ładunku w roztworze.
Stwierdzenie "Próbka C ma najwyższy stopień dysocjacji jonowej" nie wynika z tabeli: konduktancja informuje o efekcie końcowym (przewodzeniu), a stopień dysocjacji zależy od natury związku i równowag, których nie podano. Roztwór słabego elektrolitu w dużym stężeniu może dać większą konduktancję niż mocny elektrolit w małym stężeniu, więc sama liczba nie rozstrzyga o dysocjacji.
Stwierdzenie "Próbka A ma najwyższą koncentrację jonów" jest sprzeczne z danymi, bo najwyższą konduktancję ma próbka C (1,5 mS/cm), a nie A (1,2 mS/cm). W typowej interpretacji porównawczej to próbka o większej konduktancji ma więcej jonów (lub jony bardziej ruchliwe).
Odpowiedź "Wszystkie powyższe odpowiedzi są prawidłowe" nie może być poprawna, bo co najmniej jedna z pozostałych tez nie jest zgodna z tabelą albo nie jest z niej wywnioskowana. Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach z tabelą szukaj wniosku, który wynika bezpośrednio z porównania wartości i nie wymaga dodatkowych założeń (np. o rodzaju jonów czy dysocjacji).
